پس حضرت امام زمان - عجل اللَّه تعالى فرجه - با كوه رضوى و ذى طوى چه ارتباطى دارند ، كه در دعاى ندبه است :
« لَيْتَ شِعْرِي أَيْنَ اسْتَقَرَّتْ بِكَ النَّوى ؛ بَلْ أَيُّ أَرْضٍ تُقِلُّكَ أَوْ ثَرى أَ بِرَضْوى أَوْ غَيْرِها أَمْ ذِي طُوى » ؛
« كاش مىدانستم كجا دلها به ظهور تو قرار و آرام خواهد يافت ؟ آيا در كدامين سرزمين اقامت دارى در زمين رضوى يا غير آن ، در ديار ذى طوى متمكن گرديدهاى ؟ » .
پاسخ داده مىشود :
راجع به اين موضوع در كتاب فروغ ولايت ( در بخش دوم ) توضيح دادهايم ، در اينجا هم به طور مختصر اشاره مىنماييم : اين دو مكان برحسب كتب معاجم و تواريخ نيز از اماكن مقدّس است و محتمل است كه حضرت بعضى از اوقات شريف خود را در اين دو مكان به عبادت و خلوت گذرانده باشند ، و اين جمله هيچ دلالتى بر اينكه اين دو مكان ، يا يكى از آنها اقامتگاه دائمى آن حضرت باشد ، ندارد .
چنانكه در كتاب فروغ ولايت شرح دادهام ، اين استفهامها ، استفهام حقيقى نيست ؛ بلكه به انگيزه بيان سوز هجران و اظهار تأسف و تلهف از فراق و حرمان از فيض حضور و تأخير عصر ظهور گفته شده است ؛ علاوه بر اينكه بعضى از عبادات دعاى شريف ندبه ، دلالت دارد بر اينكه ايشان در بين مردم مىباشند و از بين مردم خارج نمىباشند ؛ مثل اين جمله :
« بِنَفْسِي أَنْتَ مِنْ مُغَيَّبٍ لَمْ يَخْلُ مِنّا ! بِنَفْسِي أَنْتَ مِنْ نازِحٍ لَمْ يَنْزَحْ ( ما نَزَحَ ) عَنّا » ؛
« جانم به قربانت ، اى حقيقت پنهانى كه از ما دور نيستى ، و اى دور از وطن
سلسله مباحث امامت و مهدويت (فارسى) — صفحة 278
مساهمون: الشيخ لطف الله الصافي الگلپايگاني
ص٢٧٨