« در خانههايى خدا رخصت داده كه آنجا ( انبيا و اوليا ) رفعت يافته و ذكر نام خدا شود و صبح و شام تسبيح و تنزيه ذات پاك او كنند » .
و ما هم امروز بر اساس همين ملاحظات ، اين اماكن رفيع را احترام مىكنيم و عبادت در آن اماكن را فوز عظيم مىشماريم و آرزومند زيارت سرداب و نماز و عبادت در آنجا مىباشيم .
امّا پاسخ اين پرسش كه :
لباس و غذا و خوابگاه ايشان چگونه است ؟
آنچه مسلّم است ، اين است كه حضرت در امور و كارهاى عادى ، ملتزم به توجيهات و تكاليف شرعى مىباشند و آداب و برنامههاى واجب و مستحب را مو به مو رعايت مىنمايند و محرّمات و مكروهات را ترك مىفرمايند ؛ بلكه در مورد مباحات نيز ، ترك و فعل ايشان بر اساس دواعى عالى و مقدّس است و براى دواعى نفسانى ، كارى از آن حضرت - اگرچه فايده آن جسمانى و اشباع غرايز جسمى باشد - صادر نمىشود . به عبارت ديگر : هر يك از اعمال و افعال براى آن حضرت وسيله است ، نه هدف .
و امّا اينكه امور معاش و تهيه غذا و پوشاك براى امام عليه السلام در عصر غيبت به طور عادى است يا به نحو اعجاز ؟ پاسخ اين است كه : به طور عادى بودن اين امور امكان دارد و مانعى ندارد ، چنانكه برحسب بعضى حكايات ، در برخى موارد نيز به نحو اعجاز جريان يافته است .
در حالى كه خداوند متعال ، حضرت مريم مادر حضرت عيسى - على نبينا و آله و عليه السلام - را مخصوص به عنايت خود قرار دهد و از عالم غيب او را روزى دهد ، چنانكه قرآن مجيد صريحاً مىفرمايد :
« كُلَّما دَخَلَ عَلَيْها زَكَرِيَّا الْمِحْرابَ وَجَدَ عِنْدَها رِزْقاً قالَ يا مَرْيَمُ أَنَّى لَكِ هذا
سلسله مباحث امامت و مهدويت (فارسى) — صفحة 281
مساهمون: الشيخ لطف الله الصافي الگلپايگاني
ص٢٨١