يَضْعُفُ فِيهِ الْفُؤادُ وَتَقِلُّ فِيهِ الْحِيلَةُ ، وَيَخْذُلُ فِيهِ الصَّدِيقُ وَيَشْمَتُ فِيهِ الْعَدُوُّ . أَنْزَلْتُهُ بِكَ وَشَكَوْتُهُ إِلَيْكَ رَغْبَةً مِنّي إِلَيْكَ عَمَّنْ سِواكَ ، فَفَرَّجْتَهُ عَنّي وَكَشَفْتَهُ وَكَفَيْتَنِيهِ ، فَأَنْتَ وَلِيُّ كُلّ نِعْمَةٍ وَصاحِبُ كُلّ حَسَنَةٍ وَمُنْتَهى كُلّ رَغْبَةٍ » ؛ « 1 »
« خدايا تو در هر اندوه مورد وثوق و اطمينان منى ، و در هر شدت اميد منى ، بسا همّ و اندوهى كه دل از آن ضعيف مىگردد و چاره در آن اندك مىشود و دوست در آن شخص را وا مىگذارد و دشمن در آن شماتت مىنمايد . عرض كردم آن را به تو و شكايت كردم آن را به سوى تو ، براى رغبت من به سوى تو و صرف ميل و توجّه من از ماسواى تو ، پس آن را از من بر طرف كردى و كفايت نمودى . پس تو ولى هر نعمت و صاحب هر حسنه و نيكى و منتهاى هر رغبتى » .
مزيت ديگر دعا اين است كه : عين شعور و التفات و توجّه به خداى يگانه و صفات جلال و جمال او و التفات دعا كننده به فقر و هويت امكانى و ضعف و نقص ذاتى خود مىباشد . و اين خود يكى از شريفترين حالات انسان است كه خداى خود را كه واجب الوجود و خالق و بىنياز و توانا و داناى مطلق است ، بشناسد و هويت خودش را كه فقر و نياز و نداشتن و ناتوانى و احتياج است ، نيز بشناسد و زبان حال و مقالش اين باشد :
« سَيّدِي ! أَنَا الصَّغِيرُ الَّذِي رَبَّيْتَهُ ، وَأَنَا الْجاهِلُ الَّذِي عَلَّمْتَهُ ، وَأَنَا الضّآلُّ الَّذِي هَدَيْتَهُ ، وَأَنَا الْجآئِعُ الَّذِي أَشْبَعْتَهُ ، وَأَنَا الْعارِ الَّذِي كَسَوْتَهُ ، وَأَنَا الْفَقِيرُ الَّذِي أَغْنَيْتَهُ » ؛
هامش
( 1 ) . نفس الهموم ، ص 127 .