و سپاس و ستايش چه خواسته شده است ؟ ! پس به طريق اولى ، خدا به مقصود بندهاش از تهليل و تحميد و تسبيح و دعا آگاه است .
نياز به دعا و توجّه به عالم غيبت و قدرت لا يزال و غير مرئى و ماوراى اسباب و مسبّبات ظاهرى و مادّى و نيايش و ستايش و تقديس و تمجيد او و مسألت حاجات از او ، يك نياز اصيل فطرى است كه در انسان وجود دارد و بايد اين نياز برآورده شود .
مسلّم است كه در استفاده از اين ميل فطرى ، مثل ساير ميلهاى فطرى ، چنانكه مىتوان راه درست و صحيح را كه منتهى به كمال و سير صعودى و قوّت روح و نشاط و اعتماد به نفس گردد ، انتخاب نمود ، ممكن است در اثر جهل و اغوائات شيطانى ، سقوط در دركات مهلكى را براى انسان پيش آورد ، همانطور كه غريزه ميل به غذا اگر به طور صحيح اعمال نشود ، در اثر سوء تغذيه ، نه فقط فايده اين غريزه حاصل نمىشود ؛ بلكه موجب زيان و ضرر و تلف جسم خواهد شد .
دعا روح را زنده و اميدوارى و نشاط به كار و عمل را تازه مىسازد و شخص را در برابر فشارها و سختىهاى روزگار نيرومند نموده و مانع از شكست او مىشود .
دعا با تسليم و رضا به قضاى پروردگار منافات ندارد ؛ بلكه عين تسليم به حكم او و منبعث و برگرفته از ايمان به قضا و قدر و وسايل و اسباب و مسبّبات ظاهرى و غير ظاهرى است كه او به حكمت خود مقرر فرموده و با كل اين امور ، بندگان را به سوى صلاح و سداد سوق داده و آنها را بين خوف و رجا قرار داده است .
استعانت و كمك خواستن و دعا و توجّه به خدا در هنگام ورود مصايب و نزول بليّات ، از انسان بيشتر ظاهر مىشود و با اشخاصى كه در حال آسايش و ناز و نعمت ، خدا را به ياد آورند ؛ بلكه از اقرار به او خوددارى مىنمايند ؛ ولى وقتى
سلسله مباحث امامت و مهدويت (فارسى) — صفحة 402
مساهمون: الشيخ لطف الله الصافي الگلپايگاني
ص٤٠٢