« به تحقيق كه زمين خالى نخواهد ماند مگر آنكه در آن امامى باشد كه اگر مؤمنين چيزى را در دين زياد نمايند ايشان را برگرداند و اگر چيزى را كم كنند ، از براى ايشان تمام كند » .
و اخبار معتبر در اين معنى بسيار است ، حتى در اين احاديث است كه : اگر در روى زمين باقى نماند مگر دو نفر ، يكى از آنها حجت و امام بر ديگرى خواهد بود .
از جمله نصوصى كه دلالت دارد بر اينكه زمين هيچ زمانى خالى از وجود حجت و امام نيست ، اين فقره از دعاى 47 صحيفه سجاديه است :
« اللَّهُمَّ إِنَّكَ أَيَّدْتَ دِينَكَ فِي كُلّ أَوانٍ بِإِمامٍ أَقَمْتَهُ عَلَماً لِعِبادِكَ ، وَمَناراً فِي بِلادِكَ بَعْدَ أَنْ وَصَلْتَ حَبْلَهُ بِحَبْلِكَ ، وَجَعَلْتَهُ الذَّرِيعَةَ إِلى رِضْوانِكَ ، وَافْتَرَضْتَ طاعَتَهُ وَحَذَّرْتَ مَعْصِيَتَهُ ، وَأَمَرْتَ بِامْتِثَالِ أَوامِرِهِ ، وَالْانْتِهاءِ عِنْدَ نَهْيِهِ ، وَأَلّا يَتَقَدَّمَهُ مُتَقَدّمٌ ، وَلا يَتَأَخَّرَ عَنْهُ مُتَأَخّرٌ ، فَهُوَ عِصْمَةُ اللّآئِذِينَ ، وَكَهْفُ الْمُؤْمِنِينَ وَعُرْوَةُ الْمُتَمَسّكِينَ وَبَهآءُ الْعالَمِينَ » ؛
« خدايا به تحقيق كه تو دين خودت را در هر زمان به امامى تأييد كردى كه او را علامتى براى بندگانت برپا و نصب كردى ( كه گمراه نگردند ، و گمشدگان به آن راه يابند ) و نشانى باشد در شهرهاى تو ( تا مردم در هنگام اشتباه حقّ و باطل و كاوش از حقّ به او رجوع نمايند ) بعد از آنكه ريسمان او را به ريسمان خودت متصل كردى ( يعنى سبب وصول و رسيدن به خودت قرار دادى يا ولايت او را ولايت خودت قرار دادى ) و او را وسيلهاى به سوى رضوان و خوشنودى خودت قرار دادى . و طاعت او را واجب گردانيدى و از معصيت او تحذير كردى و به امتثال اوامر او و پذيرفتن نهى او فرمان دادى و اينكه هيچ متقدم و پيشروى بر او تقدم و پيشى نگيرد و هيچ متأخر و عقب ماندهاى از او عقب نماند و متأخر
سلسله مباحث امامت و مهدويت (فارسى) — صفحة 391
مساهمون: الشيخ لطف الله الصافي الگلپايگاني
ص٣٩١