اشاره مىكنيم .
امّا تورات : در پاراش لخلخا ( فصل 17 از آيه 20 از سفر تكوين ) از قول خداوند جليل به ابراهيم خليل عليه السلام اينگونه آمده است :
« ول يشما على شمعتيخا هينه بيرختى اوتوو هربتى اوتوا بماد مادشنمعا سارنسيم يولد وان تتيو لغوى كادل » . « 1 »
مؤلّف " انيس الاعلام " علاوه بر اين متن ، متن اين كلمات را از سريانى عتيق و از سريانى جديد و ترجمهء عربى آن را از ترجمه طبع بيروت ( س 1870 ) و ترجمه فارسى آن را از ترجمه طبع لندن ( س 1895 ) آورده است و سخن را ادامه مىدهد ، تا اينجا كه مىگويد : چون معنى الفاظ را دانستى اكنون گوييم كه خداوند جليل پس از اينكه هفده بشارت به حضرت خليل عليه السلام داد ، چنانكه در " پاراش " مذكور مسطور گشتند ، حضرت ابراهيم بعد از استماع بشارت مذكور ، ساجداً للَّهبه خاك درافتاد و تمنّا كرد كاش اسماعيل زنده مىماند ؛ زيرا زندگانى او نزد من بهتر از هفده بشارت است .
پس خداوند عالم فرمود : دعاى تو را در حقّ اسماعيل به اجابت رسانيدم ، او را بركت داده و كثير الاولاد قرار خواهيم داد و قبيلهء بزرگ كه عبارت باشد از قبيله عرب ، از صُلب او خواهد بود و او را بزرگ خواهم گردانيد ، به سبب اينكه محمّد صلى الله عليه و آله و دوازده امام از اوصياى ايشان را از صلب او پديد خواهيم آورد . . . .
امّا زبور داود - على نبينا و آله و عليه السلام - در ترجمه فارسى زبور 37 از مزامير داود كه چهل آيه است ، چنين آمده است :
9 - زيرا كه شريران منقطع مىشوند ؛ امّا متوكّلان به خداوند وارث زمين
هامش
( 1 ) . انيس الاعلام ، ج 7 ، ص 383 و 384 و 385 .