« و هر آينه ما در زبور بعد از ذكر نوشتيم كه البته بندگان صالح من وارث زمين مىگردند » .
اين آيه از بشارت حتمى الهى خبر مىدهد كه شايستگان و صالحان ، وارث زمين و صاحب آن مىشوند . چون در آيات قبل از اين آيه ، از زمين خاصى سخنى به ميان نيامده است ؛ لذا الف و لام " الارض " ، الف و لام عهد نخواهد بود ، و ظاهر اين است كه مراد تمام زمين است .
بنابراين آيه خبر از روزگارى مىدهد كه زمين و ادارهء آن در همه قارهها و همه مناطق و معادن آن ، در اختيار بندگان شايسته خدا درآيد ، چنانكه در آيات ديگر نيز همين وعده را فرموده است . مانند آيه :
« وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصّالِحاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ . . . » ؛ « 1 »
« و خدا به كسانى از شما كه ايمان آورده و عمل صالح انجام دهند وعده داده كه در زمين خلافت دهد . . . » .
و نيز آيه :
« وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوارِثِينَ » ؛ « 2 »
« و اراده كردهايم بر كسانى كه در زمين ضعيف و ذليل نگه داشته شدهاند منّت گذارده و آنان را پيشوايان و وارثان زمين گردانيم » .
مراد از " زبور " كه اين بشارت در آن نوشته شده است ، كتاب آسمانى است كه بر جناب داود پيغمبر - على نبينا و آله و عليه السلام - نازل شده است و مراد از « ذكر »
هامش
( 1 ) . سوره نور ، آيه 55 .
( 2 ) . سوره قصص ، آيه 5 .