و اداره و حكومت ، نظام معتدل ارضا و اشباع غرايز ، نظام صحيح آموزش و پرورش و نظامات ديگر .
و به عبارت ديگر : نظام امامت ، نظام اجراى تمام اين نظامات است و شخص امام عليه السلام نمونه اعلا و نمايش عملى و تجسّم ظهور تمام برنامهها و نظارات اسلامى است . و اگر اين عبارت كوتاه نباشد ؛ همانند آينه در برابر آفتاب كه حاكى از آفتاب است ، وجود امام نيز حاكى از حقيقت اسلام و معارف و نظامات اسلام است .
امامت يگانه نظامى است كه استثمار و استكبار و استعمار ، و استفادههاى نامشروع را كه موجب فاصلهها و تقسيمبندىها و توزيعهاى غير عادلانه است ، از بين مىبرد و قسط و عدل را برقرار مىسازد و از افراط و تفريط جلوگيرى مىنمايد .
در اين نظام ، هم قوانينى كه اساس عمل است ، به عدل و حق و برقرارى توازن و تعادل نظر دارد و هم حاكم و نظام حكومت و قوه مجريهاى كه اجراى اين قوانين را به عهده دارد ، از طريق عدل منحرف نمىگردد .
اين يكى از مشخصات و معرّف اين نظام است كه استقرار آن ، عدل مطلق و خير و احسان برقرار مىكند و اموال و مواد مورد نياز ، و مشاغل و مناصب را به قسط و عدل توزيع و تقسيم مىنمايد و غرايز فطرى و جسمى انسان را اشباع و طغيان و سركشى آنها را مهار مىنمايد چنانكه بعضى آيات و احاديث به همين معانى نظر دارد ؛ مثل آيه :
« الَّذِينَ إِنْ مَكَّنّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقامُوا الصَّلاةَ وَآتُوا الزَّكاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنكَرِ » ؛ « 1 »
« آنان كه وقتى ايشان را در زمين قدرت و تمكّن دهيم ، نماز را برپا مىدارند و زكات مىدهند و امر به معروف و نهى از منكر مىنمايند » .
و مانند اين حديث معروف كه از حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام روايت شده است
هامش
( 1 ) . سوره حج ، آيه 41 .