و مصائب شامل آن مىشود .
ثالثاً : اين دعاى ندبه را اگر شخص از پيش خود هم انشا كند و بخواند ، بدعت نيست ، مثل اينكه خطبه يا قصيدهاى مشتمل بر اين مطالب انشا كند و مانند « دوازده امام خواجه » آن را براى مردم بخواند ، يا مردم آن را بخوانند . اين نه خلاف سنّت پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله است و نه بدعت و نه وارد كردن چيزى است در دين . اين همان اجراى تعاليم و برنامههاى دين است كه به حسب صور و مصاديق و مظاهر ، مختلف مىشود .
و امّا ساختن مهديه و منتظريه و قائميه نيز بدعت نيست مانند حسينيه ؛ « 1 » زيرا اگر ما براى ذكر فضايل و مناقب ، خانهاى بسازيم و آنجا را « دارالفضايل » بناميم ، يا براى قرائت قرآن و تعليم تجويد خانهاى به نام « دارالقرائة » يا « دارالحفّاظ » بنا كنيم ، يا براى تعلّم و آموزش علوم اسلامى و فقه و تفسير و حديث ، خانهء ديگر و اسم آن را « مدرسه » بگذاريم ، يا براى مطالعه و قرائت كتب « دارالكتب » يا « كتابخانه » درست كنيم ، يا براى رسيدگى به حال فقرا و مستمندان و جمع آورى اعانه ، محلى به نام خانهء نيكوكارى بسازيم يا « دار الايتام » يا پرورشگاه يا بيمارستان يا زايشگاه - قربة الى اللَّه تعالى - تأسيس كنيم همه مشروع و اجراى دستورات اسلام و برنامههاى دين و اطاعت اوامر :
هامش
( 1 ) . مؤيد مشروع بودن اين ابنيه براى ذكر فضايل و گريه در مصائب پيغمبر و اهل بيت عليهم السلام ايناست كه : حضرت اميرالمؤمنين براى حضرت فاطمه زهرا عليهما السلام در بقيع بيت الاحزان بنا فرمود و سيدهء نساء عالميان وقتى صبح مىكرد ، با حسنين عليهما السلام به آنجا مىرفت و تا شب در آنجا مىگريست . هنگامى كه شب مىشد ، اميرالمؤمنين عليه السلام مىآمد و آن مظلومه محزونه را به منزل مىآورد ( بيت الاحزان ، ص 73 ) .