پيشبينى و تدارك حكومت خدايى
هر پيامبرى كه از طرف خدا مبعوث شده براى اين بوده است كه فشارها و بارهاى سنگين زندگى ، زنجيرهاى عادات ناپسند و روشهاى ناهنجار اجتماعى را از دوش مردم بردارد و خدا خاتم النّبيين را فرستاد تا ( رَحْمَةً لِلْعَالَمينَ ) « 1 » يعنى رحمت براى جهانيان باشد و تبليغ آخرين برنامه جامع آسمانى را به عهده او گذاشت .
پس بايد دينش در مورد حكومت نيز جوابگوى حوايج بشر و ظهور توحيد يعنى حاكميت و سلطنت خدا باشد . پيغمبرى كه علمدار آزادى و نجات بشر است ، خود و همه را بنده خدا مىداند و همه امتيازهاى مادّى را باطل كرده و نداى «
الله أكبر
» و ( إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللّهِ أَتْقاكُمْ ) « 2 » او ، دلها را به او و به آيين او جذب كرده و با گفتار ، عمل ، روش متواضعانه و اخلاق ممتاز خود مردم را به مفهوم صحيح حريّت و مساوات آشنا كرده و عقيده توحيد را منبع تمام فضايل و مقاصد كمالبخش معرّفى فرموده و آيين جامع و كامل او ، راه رفع كوچكترين اسباب نزاع و تفرقه را پيشبينى كرده و در بسيارى از تعاليمش رفع اختلاف و دشمنى ملاحظه شده است و از بيان مستحبات ، مكروهات ، اخلاقيات ، نظام معاملات و آداب خوردن ، پوشيدن ، نوشيدن ، خوابيدن ، معاشرت با مردم و سلوك با خويشاوند و بيگانه حتى مقررات عبور و مرور وسايط نقليه و آداب استحمام خوددارى نفرموده و آنچه را كه مربوط به سياست مدن و
هامش
( 1 ) . سوره انبياء ، آيه 107 .
( 2 ) . سوره حجرات ، آيه 13 .