ديگر فضايل انسانى و در آن عالىترين ارزشها باشد . اسلام ، بشر را به سوى جهانى هدايت مىكند كه در آن زمينهاى براى حكومت جابران و عزيزان بلاجهت فراهم نباشد و حكومت خودبه خود و به عنوان هدف و رتبه و براى برترى بر ديگران مقصود نباشد و كسى نتواند خود يا افكار شخصى خود را بر مردم تحميل كند و بندگان خدا را بفريبد و آنها را نردبان دستيابى به مقاصد نفسانى خود قرار دهد .
بزرگترين بلا و مصيبتى كه در زمان ظهور اسلام جان و شرف بشر را تهديد مىكرد روش حكومتها بود و ريشه آن مفاسد در منجلاب شرك ، بتپرستى و پرستش زمامداران كه حاصل ناآگاهى مردم از معناى توحيد خالص بود قرار داشت .
اين دستور آزادىبخش قرآن كريم است كه :
( تَعالَوْا إِلى كَلِمَةٍ سَواءٍ بَيْنَنا وَ بَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللّهَ وَ لا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئاً وَ لا يَتَّخِذَ بَعْضُنا بَعْضاً أَرْباباً مِنْ دُونِ اللّهِ ) « 1 »
و اين شعار مسلمانان بود :
« إنّ اللهَ ابْتَعَثَنا لِنُخْرِجَ عِبادَهُ مِن ذُلِّ طاعَةِ العِبادِ إلى عِزِّ طَاعَتِهِ وَ مِن ظُلُماتِ الشِّركِ وَ عِبادَةِ الأصْنامِ وَ الأوْثانِ إلى نُورِ الإسْلامِ »
هامش
( 1 ) . سوره آل عمران ، آيه 64 .