فرصتى براى انس بيشتر
چنان كه ارباب تواريخ و حديث نگاشتهاند ، عصر روز تاسوعا وقتى عمر سعد بر حسب دستور ابن زياد مبنى بر فوريت شروع جنگ ، فرمان يورش به خيام طاهره را صادر كرد ، به شرحى كه در كتابها نوشتهاند ، امام حسين عليه السلام از آنها براى اجراى يك سلسهء برنامههاى عبادى و در واقع وداع با نماز ، عبادات و تكاليف الهى يك شب مهلت خواست .
مؤمن آماده براى لقاء خدا ، در عين شدت شوق براى فوز به لقاء ، ادامهء انس نمازى و عبادى خود با خدا را نيز دوست مىدارد و آن را هم ظهور و جلوهاى از لقاء الله مىبيند ؛ براى ولى اللهى مانند حسين عليه السلام كه همهء حالاتش در لقاء مىگذرد ، همهء جَلوات جلوههاى لقاى حق ، لذتبخش است .
فرصت تفكر
اين مهلت خواهى ، متضمن معانى عالى و اعلان موضع برحق امام بر آن گروه ستمكار كافر بود ، اعلان حقيقت ، اعلان توحيد و اعلان محكوميت دشمن بود و در عين حال مهلت و فرصتى براى سپاه عمر سعد بود كه اگر برخى از آنان تا به حال فكر مىكردند كه جنگ ، با تسليم سيد الشهدا عليه السلام و اصحابش به پايان مىرسد و به شمشير كشيدن بر روى آن حضرت ، كه با شمشير كشيدن بر روى پيغمبر فرقى ندارد ، منتهى نمىشود ، اكنون كه بر سر دو راهى جهنم و بهشت قرار گرفتهاند در اين يك شب در كار خود تأمل كنند .
اگر در همان عصر تاسوعا جنگ بلافاصله شروع مىشد ، براى آن عدهاى كه شب عاشورا به اصحاب امام مىپيوستند ديگر فرصتى براى تصميمگيرى