«
لَنْ يَنالَ اللَّهَ لُحُومُها وَ لا دِماؤُها
- گوشت و خون آنها به خدا نمىرسد . . . » آن گاه خداى سبحان بيان مىكند كه پروردگار آنها را نصيبى از گوشتها و خونهاى شتران قربانى نيست ، بلكه نصيب به قربانى كننده مىرسد كه بدين سان تقوى و ايمانش افزون مىشود .
«
وَ لكِنْ يَنالُهُ التَّقْوى مِنْكُمْ
- ولى آنچه به او مىرسد پرهيزگارى شماست . » در حديث شريف نبوى چنين آمده است : علّت قربانى كردنها چيست ؟
گفت :
/ 71 « به محض آن كه نخستين قطرهء خون قربانى به زمين مىرسد صاحب قربانى آمرزيده مىشود و خداى عزّ و جلّ مىداند كه چه كسى او را از نهان پرهيزگار است . و افزود : بنگر كه چگونه خدا قربانى هابيل را پذيرفت و قربانى قابيل را رد كرد » .
«
كَذلِكَ سَخَّرَها لَكُمْ لِتُكَبِّرُوا اللَّهَ عَلى ما هَداكُمْ
- همچنين آنها را رام شما ساخت تا خدا را به شكرانهء آن كه هدايتتان كرده است به بزرگى ياد كنيد . . . » نحر كردن چارپايان يا سر بريدن آنها به هدف سپاسگزارى از خداست . در آيهء پيشين ، خداوند ياد كرد كه هدف اين شعائر همان پرهيزگارى دلهاست ، امّا هدف رام ساختن چارپايان به بزرگى ياد كردن خداست ، اينها همه چنين مىرساند كه هدف عاليتر از نعمتهاى مادّى تكامل معنوى است . و بزرگ ياد كردن خدا بيرون ساختن اوست از حد تعطيل و تشبيه ، چنان كه در حديث آمده است ، و بزرگ ياد كردن خدا بر هدايتش ستودن عظمت اوست بر اين كه ما را به ايمان هدايت كرد و به راه درست روشن رهنمون گشت . اين آيه اشاره دارد به تكبير و بزرگ ياد كردن خدا در ايّام تشريق در نمازهايى كه در منى در تعقيب پانزده ركعت نماز