ميان اين دو جريان جدا كنندهاى ناپيدا نهاده كه آنها را از آميختن به هم باز مىدارد .
آيا اينها نشانههاى قدرت و گواههاى حكمت نيست ؟ پس چه قدر به گزافه مىرود كسى كه با پروردگارى بستيزد كه اين نشانههاى او و آن نامهاى نيك اوست ؟
«
وَ هُوَ الَّذِي مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ هذا عَذْبٌ فُراتٌ وَ هذا مِلْحٌ أُجاجٌ وَ جَعَلَ بَيْنَهُما بَرْزَخاً وَ حِجْراً مَحْجُوراً
- اوست كه دو دريا را به هم بياميخت : يكى شيرين و گوارا و ديگرى شورابى سخت گزنده . و ميان آن دو آب مانعى و سدّى استوار قرار داد . » « العذب » آب شيرين است ، و « الفرات » شيرينترين آبها باشد ، و « الملح » آب شور است و « الاجاج » آبى است كه شورى آن بسيار و گزنده باشد . و « البرزخ » سدّى است كه از آميختن دو گونه آب به يكديگر جلوگيرى مىكند .
[ 54 ] «
وَ هُوَ الَّذِي خَلَقَ مِنَ الْماءِ بَشَراً فَجَعَلَهُ نَسَباً وَ صِهْراً وَ كانَ رَبُّكَ قَدِيراً
- اوست كه آدمى را از آب بيافريد و او را نسب و پيوند ( زناشويى ) ساخت و پروردگار تو به اين كارها تواناست . » همان گونه كه خدا ميان آبها تفاوت نهاد ، همان تفاوت را در ميان فرزندان بشر نيز قرار داد ، پس مردم همه از يك آب برآمدهاند ، و زمين يكى است ، جز اين كه از لحاظ آن كه پيوندشان نسبى باشد يا سببى ( زناشويى ) با يكديگر تفاوت دارند ، برخى از طريق نسب به ديگران مربوطند چون پدر و برادر و پسر ، و برخى به سبب دامادى و زناشويى با ديگران پيوند دارند .
[ 55 ] «
وَ يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا يَنْفَعُهُمْ وَ لا يَضُرُّهُمْ
- سواى خداى يكتا چيزهايى را مىپرستند كه به آنها نه سود مىدهد و نه زيان . . . » مىپرسى : آيا پرستيدن بتها به انسان زيان مىزند يا نه ؟
به طبع اين پرستش به دو زيان مىزند ، ولى قرآن مىگويد : « چيزهايى را مىپرستند كه آن چيزها نه به ايشان سود مىدهد نه زيان » و اين بيان براى آن است كه آنچه به انسان زيان مىرساند پرستش بتها به وسيلهء اوست نه خود بتها ( كه هيچ كارى نمىكنند و طبعا سود و زيانى نمىتوانند برسانند . م . ) . / 458 پس حكمرانان