تهديدهاى پياپى مانع شود ! [ 40 ] «
وَ لَقَدْ أَتَوْا عَلَى الْقَرْيَةِ الَّتِي أُمْطِرَتْ مَطَرَ السَّوْءِ أَ فَلَمْ يَكُونُوا يَرَوْنَها بَلْ كانُوا لا يَرْجُونَ نُشُوراً
- و بر قريهاى كه بر آن باران عذاب باريده بوديم گذر مىكردند . آيا آن را نمىديدند ؟ آرى ، به قيامت اميد نداشتند . » / 439 اين قريه نشانى از نشانهاى خدا بود كه واجب است انسان از آن پند گيرد و چنان كه در حديث آمده همان قريهء سدوم از آن قوم لوط بود ، ولى آنها از آنچه از آثار آن مىديدند عبرت نگرفتند ، نه بدان سبب كه آن را نديدند بلكه از آن جهت كه باور داشتند دنيا آخرين دور وجود است و حساب و رستاخيزى در كار نيست .
اين سنّت تنها كسانى را كه به وحى ، اعمّ از كلّى و جزئى ، كفر مىورزند در بر نمىگيرد ، بلكه شامل هر كسى مىشود كه قرآن را كنار مىگذارد . و ما اين حقيقت را ياد آور مىشويم زيرا مشكل بسيارى از ما در اين است كه باور دارد اين هشدار و بيم دادن يا مژده رساندن منحصر به ديگران است و به او ربطى ندارد .
پس قرآن را مىخوانيم تا ديگران آن را بشنوند ، و گويى ما به صرف لقلقهء زبان كه دو عبارت شهادت را گفتهايم وظيفهء خود را كاملا انجام داده و تمام كردهايم . هرگز . . . بايد هر يك از ما بداند كه جز با كوشش بسيار و عمل جدّى ممكن نيست به درجهء ايمان برسد ، و بايد هر يك از ما معتقد باشد كه قرآن سخن گفتن خداست با او .
پس كسى كه قرآن را نمىخواند يا بدون انديشيدن بدان مىخواند ، يا بدان مىانديشد امّا عمل نمىكند ، يا به بخشى از آن عمل مىكند و به بخشى عمل نمىكند ، يا به تمام آن عمل مىكند ولى بدون پى گيرى و تحمّل دشواريها ، تمام اين افراد مشمول گفتهء خداى تعالى هستند كه : «
إِنَّ قَوْمِي اتَّخَذُوا هذَا الْقُرْآنَ مَهْجُوراً
- اى پروردگار من ، قوم من قرآن را ترك گفتند » ، زيرا كسى كه پيشتر به قرآن كفر ورزيده از آن جهت نبوده كه سرشتش با سرشت ما تفاوت داشته ، بلكه مثل او همچون هر بشرى است كه دشوارى ايمان به قرآن و اجراى آيات و