جزاى كريمانه به آنان باز مىگرداند ، آنان را به بهشت در مىآورد ، و در آن آسوده بال و فارغ خيال خواهند بود ، و احساس استقرار و آرامش مىكنند و چنان راحت و آسوده مىخوابند كه انسان به هنگام خواب نيمروز مىخوابد و هيچ دردى او را نمىآزارد و خطرى تهديدش نمىكند .
«
أَصْحابُ الْجَنَّةِ يَوْمَئِذٍ خَيْرٌ مُسْتَقَرًّا وَ أَحْسَنُ مَقِيلًا
- اهل بهشت در اين روز در بهترين جايگاه و بهترين مكان براى آرامش هستند . » [ 25 ] «
وَ يَوْمَ تَشَقَّقُ السَّماءُ بِالْغَمامِ
- روزى كه آسمان با ابرها مىشكافد . . . » شايد تفسير اين قسمت از آيه چنين باشد كه آسمان چنان از هم مىشكافد كه گويى ابر است ، يا ابر از آسمان به كنار مىرود ، و چه قدر وحشتناك است هنگامى كه اين آسمان گسترده دامان در برابر ديدگان اين انسان ناتوان كه سادهترين سختيها را تحمّل نمىكند ، از هم مىشكافد ؟
از سوى ديگر : خداوند آسمان را سقفى محفوظ قرار داده ، و منظرهء آن را در روز روشن و در شب زيبا ساخته ، و دل بشر را بدان مطمئن كرده است . انسان براى دفاع و حفاظت خود از ديوارهايى كه پيرامون خويش مىكشد بهره مىجويد ، امّا نمىتواند از خطرهايى كه از آسمان به دو مىرسد در امان ماند ، از اين رو شكافتن آسمان - اين سقف محفوظ - بسيار هراس آور و سختتر است .
اين خطر به صورتى بى هدفگيرى مانند آذرخش يا شهابهاى ساقط شونده نيست ، هرگز . . . بلكه فرشتگان سختگير و تندخو فرود مىآيند و گنهكاران را مىگيرند و آنها را در غل و زنجير مىكنند ، و به سوى آتش دوزخ و سرانجامى بد مىكشانند .
«
وَ نُزِّلَ الْمَلائِكَةُ تَنْزِيلًا
- و فرشتگان بر زمين فرو فرستاده مىشوند ، چه فرو فرستادنى . » دسته به دسته و مرتبهاى پس از مرتبهء ديگر .