/ 332
انگيزهها و نتايج اطاعت مصلحتى
رهنمودهايى از آيات :
پروردگار ما با يادآورى آفرينش جانداران ، ما را به چيرگى و قدرت خود آگاه مىسازد . مگر نه اين كه همه چيز را از آب آفريده است ؟ اما به ميزان تفاوت و فاصلهء ميان جانداران بنگر ، برخى از آنها بر شكم خود مىخزند مانند مارها ، و برخى بر دو پا راه مىروند و بعضى بر چهارپا ، بدين سان پروردگار قدرتمند هر چه را بخواهد به وجود مىآورد ، تا ما را به قدرت خود كه بر هر چيز احاطه دارد آگاه سازد .
اين آيات قرآن ما را ياد آور پروردگار مىشود ، و خداوند هر كس را بخواهد به راه درست هدايت مىكند .
هدايت و رهيابى تنها اعتراف زبانى نيست بلكه بايد به هنگام داورى فرمانبردارى و اطاعت آن را گواهى كند و راست بودن آن اعتراف را نشان دهد .
برخى از افراد ادّعاى فرمانبردارى مىكنند امّا وقتى اگر حق مخالف با خواهش يا مصالح آنها باشد از آن روى مىگردانند . هرگز . . . اينان مؤمن نيستند . پس ايمان تنها اعتراف به هنگام موافقت حق با مصلحت و پشت كردن بدان هنگام مخالفت آن با مصلحت فردى نيست . سبب اين رفتار دو گانه و تفاوت موضع گيرى چيست ؟
آيا در دلهاى آنان بيمارى جسمانى و كينه و دنيا دوستى وجود دارد يا در مورد درستى و صدق رسالت ترديد دارند ؟ يا مىترسند كه پروردگار در حكمى / 333 كه پيامبر آن را صادر مىكند به آنها ستم كند ؟ واقعيّت اين است كه آنها هنگامى كه از داورى و عدالت الهى روى مىگردانند خود به خويشتن ستم مىكنند .
نشانهء ايمان چيست ؟ بيگمان فرمانبردارى به هنگامى است كه پيامبر آنان