كه :
« براى زن جايز نيست كه خود را در برابر زنان يهودى و نصرانى برهنه كند زيرا آنان اين را براى همسران خود توصيف مىكنند » « 19 » .
«
أَوْ ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُنَّ أَوِ التَّابِعِينَ غَيْرِ أُولِي الْإِرْبَةِ مِنَ الرِّجالِ
- يا بندگان خود يا مردان خدمتگزار خود كه رغبت به زن ندارند . . . » و آنان نابالغان و ديوانگان و كسانى هستند كه غريزهء جنسى در آنها مرده است همچون پيران كهنسال و جز ايشان از كسانى كه شهوت جنسى را از دست دادهاند ، امّا آنچه بعضى ادّعا مىكنند كه براى زن جايز است كه زينت خود را به خدمتگزار و نگهبان نشان دهد ، خواه در خانه يا مدرسه يا اداره ، خطايى است بزرگ كه با آموزشهاى قرآن مخالفت دارد . بنا بر اين براى زن جايز نيست كه زينت خود را جز براى كسانى كه پيشتر در اين آيه ذكر شده است ، نشان دهد .
«
أَوِ الطِّفْلِ الَّذِينَ لَمْ يَظْهَرُوا عَلى عَوْراتِ النِّساءِ
- يا كودكانى كه از شرمگاه زنان بىخبرند . . . » پس چون كودك به مرحلهء مردان برسد يا در اين زمينه صاحب تميز و تشخيص شود ، بر زنان حرام است كه زينت خود را در برابر او نمايان سازند .
«
وَ لا يَضْرِبْنَ بِأَرْجُلِهِنَّ لِيُعْلَمَ ما يُخْفِينَ مِنْ زِينَتِهِنَّ
- و نيز چنان پاى خود را بر زمين نزنند تا آن زينت كه پنهان كردهاند دانسته شود . . . » و شهوت جنسى مرد را بر انگيزد ، از اين رو براى زنان شايسته نيست با بوى عطرى كه پراكنده مىشود و جلب مىكند ، به ميان مردان بيگانه بيرون آيد ، و اين امر دلالت بر آن دارد كه اسلام نه به ظاهر و پوستهها بلكه به مغز و جوهر امور توجّه و عنايت دارد زيرا داشتن حجاب باطنى را نيز بر زن فرض و واجب مىسازد .
از همين جاست كه بعضى فقيهان شنيدن صداى زن بيگانه را حرام شمردهاند ، يا اين كه زن در گفتار خود چنان نرمشى به كار برد كه مرد را بر انگيزد و
هامش
( 19 ) - همان مأخذ ، ص 593 .