- عليه السّلام - آمده است كه سبب آمدن اين آيه چنين بود :
جوانى از انصار در مدينه با زنى روبرو شد ، زنان در آن هنگام مقنعههايشان را به پشت گوشهايشان مىافكندند ، آن جوان به وى كه از سمت مقابل مىآمد نگريست و چون از كنار او گذشت هم چنان بدان زن نگريست و وارد كوچهاى تنگ شد كه آن را نام برده است - يعنى فلان كوچه - و مرد هم چنان چشم در پشت آن زن داشت و در اين هنگام صورتش به استخوان يا پاره شيشهاى كه در ديوار قرار داشت برخورد و بشكافت ، چون آن زن برفت مرد به خود نگريست و ديد كه خون بر جامه و سينهاش مىريزد . گفت : به خدا سوگند كه بايد نزد پيامبر بروم و او را از اين رويداد آگاه كنم . راوى گويد : خدمت پيامبر آمد و چون پيامبر خدا او را ديد به دو گفت : اين چه وضعى است ؟ وى به حضرتش ماجرا را باز گفت ، آن گاه جبرييل اين آيه را فروآورد : «
قُلْ لِلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصارِهِمْ وَ يَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْ ذلِكَ أَزْكى لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِما يَصْنَعُونَ
- به مردان مؤمن بگو كه چشمان خويش فرو گيرند و شرمگاه خود نگه دارند . اين برايشان پاكيزهتر است » « 17 » .
امّا زينت آشكار را واجب نيست بپوشانند ، و در حديث منقول از امام صادق ( ع ) آمده است كه : « عبارت است از سورمه و انگشترى » « 18 » .
«
وَ لا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا لِبُعُولَتِهِنَّ أَوْ آبائِهِنَّ أَوْ آباءِ بُعُولَتِهِنَّ أَوْ أَبْنائِهِنَّ أَوْ أَبْناءِ بُعُولَتِهِنَّ أَوْ إِخْوانِهِنَّ أَوْ بَنِي إِخْوانِهِنَّ أَوْ بَنِي أَخَواتِهِنَّ أَوْ نِسائِهِنَّ
- و زينتهاى خود را آشكار نكنند ، جز براى شوهر خود يا پدر خود يا پدر شوهر خود يا پسر خود يا پسر شوهر خود يا برادر خود يا پسر برادر خود ، يا پسر خواهر خود يا زنان همكيش خود . . . » از اين آيه در مىيابيم كه نشان دادن زيباييها و جذابيّتهاى زن جز به زنان مؤمن جايز نيست ، / 304 و در حديث از ابى عبد اللَّه صادق - عليه السّلام - آمده است
هامش
( 17 ) - همان مأخذ ، ص 588 .
( 18 ) - همان مأخذ ، ص 592 .