آن گاه به وى فرمود : به كنارى برو ، سپس به زن او گفت : تو نيز همچون او گواهى بده و گرنه حدّ را بر تو اجرا مىكنم ، آن زن به روى افراد قوم خود نگريست و گفت : من اين افراد را در اين عصرگاه رو سياه نمىكنم . آن گاه پيش آمد و گفت : خدا را گواه مىگيرم كه عويمر بن ساعده در نسبتى كه به من داده از دروغگويان است . پيامبر خدا به دو فرمود : اين عبارت را تكرار كن ، و او آن را چهار بار تكرار كرد . سپس پيامبر ( ص ) به وى گفت : در مرتبهء پنجم خود را لعنت كن كه اگر در نسبتى كه شوهرت به تو داده از راستگويان بوده باشد . آن زن در نوبت پنجم گفت : هر آينه خشم خدا بر « وى » باد اگر شوهرش در نسبتى كه به وى داده از راستگويان بوده باشد . آن گاه پيامبر خدا ( ص ) به وى گفت واى بر تو كه اگر دروغ گفته باشى مشمول اين لعنتى . سپس پيامبر خدا ( ص ) به شوهر وى گفت : برو كه از اين پس اين زن هرگز بر تو حلال نباشد . عرض كرد : اى پيامبر خدا مالى كه به دو دادهام چه مىشود ؟ پيامبر ( ص ) گفت : اگر دروغ گفته باشى دستت از آن مال بسى كوتاه است و اگر راست گفته باشى آن مال در عوض آن كه وى شرمگاه خود را به تو واگذار و حلال كرده بوده از آن اوست .
و معنى آيه اين است كه اگر كسى زن خود را متّهم كند و نتواند چهار گواه شرعى در موردى اين چنين بياورد ، بايد چهار بار سوگند بخورد كه در نسبت زنايى كه به زنش مىدهد راست مىگويد .
«
فَشَهادَةُ أَحَدِهِمْ أَرْبَعُ شَهاداتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنَ الصَّادِقِينَ
- هر يك از آنها را چهار بار شهادت است به نام خدا كه هر آينه از راستگويان است . » [ 7 ] «
وَ الْخامِسَةُ أَنَّ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَيْهِ إِنْ كانَ مِنَ الْكاذِبِينَ
- و بار پنجم بگويد كه خشم خدا بر او باد اگر از دروغگويان باشد . » هنگام لعان شخص مىگويد : « لعنة اللَّه علىّ - لعنت خدا بر من » اگر از دروغگويان باشم ، ولى خداى / 269 سبحانه و تعالى مىگويد : « إنّ لعنة اللَّه عليه - همانا لعنت خدا بر او » با ضمير « او » تا چنان به نظر نرسد كه اين لعنت بر كسى است كه اين عبارت را در قرآن مىخواند .