نافرمانيهايشان با فرمانبردارى و طاعت خدا رويارويى كنى . شايد بتوان اين آيه را صورتى آشكار از مبارزه و ظلم ستيزى شمرد ، و آيهاى است روشن و آشكار براى تسلّط و قدرت خدا ، و چيرگى مؤمنان به او و قدرتشان در رويارويى با دشمنان دين .
«
ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ السَّيِّئَةَ نَحْنُ أَعْلَمُ بِما يَصِفُونَ
- سخن بد آنان را به هر چه نيكوترت آيد پاسخ گوى ، ما به سخن آنان آگاهتريم . » درست است كه خدا مىتواند دشمنى كافران را دفع كند و دور سازد ، و درست است كه هر گاه حكمت رساى او اقتضا كند چنين خواهد كرد ، ولى اين امر نبايد موجب بد خلقى مؤمنان و زورگويى آنان در زمين شود ، بلكه بايد در رفتار با ديگران از اخلاقى و الا برخوردار باشند و بر گزند و آزارى كه از آنها مىبينند صبر و شكيبايى ورزند و براى تبليغ دعوت دشواريهاى شخصى را تحمّل كنند .
[ 97 ] «
وَ قُلْ رَبِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ هَمَزاتِ الشَّياطِينِ
- بگو : اى پروردگار من ، از حملههاى شيطانها به تو پناه مىآورم . » « همزات » همان حملات عقب راننده است كه شيطان براى گمراه ساختن و فريفتن انسان بدان مبادرت مىكند ، و ضرورتى ندارد كه شيطان فقط همان موجود پنهانى باشد كه او را تصوّر مىكنيم ، بلكه به صورت شهوت و ميلى شديد كه عارض آدمى مىشود ، يا انسانى منحرف كه مىكوشد بر آدمى تأثيرى منفى بگذارد ، مجسّم مىگردد .
[ 98 ] «
وَ أَعُوذُ بِكَ رَبِّ أَنْ يَحْضُرُونِ
- و به تو پناه مىآورم ، اى پروردگار من ، اگر نزد من حاضر آيند . » بر مؤمن واجب است كه از نشيمنگاههاى شياطين - انس و جنّ - همچون مجالس معصيت و غيبت گويى بر مردم بگريزد .
[ 99 ] انسانى كه در دنيا از شيطان به خدا پناه نبرد و از خدا پروا نكند هنگامى پشيمان مىشود كه ديگر پشيمانى سودى ندارد ، از اين رو خداوند پس از آن كه انسان را از شيطان بر حذر مىدارد به شرح حال انسان منحرفى مىپردازد كه لحظهء مرگش فرا رسيده است و مىفرمايد :