از آن پروا داشته باشيم ، چه ابتلا و آزمون به قومى بدون قوم ديگر اختصاص ندارد و همه در معرض آزمون قرار مىگيرند .
/ 176 [ 32 ] «
فَأَرْسَلْنا فِيهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ أَ فَلا تَتَّقُونَ
- و از خودشان به ميانشان پيامبرى فرستاديم كه : خداى يكتا را بپرستيد ، شما را خدايى جز او نيست . آيا پروا نمىكنيد ؟ » بار ديگر تأكيد مىكنيم : دعوت انبيا مجرّد يا ناقص نبوده است ، بلكه دعوتى داراى دو جهت و صورت بوده : اول : ساقط كردن گردنكشان و طاغوتها ، و دوم : بر پا داشتن حكم خدا ، زيرا ولايت اولياء او ، و جواب قوم آنها دليل بر همين است . . .
[ 33 ] «
وَ قالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِهِ
- گروهى از مهمتران قومش گفتند . . . » اشرافى كه سلطه و چيرگيشان بر مردم مورد تهديد قرار گرفته بود ، آنهايى كه قرآن آنها را « الملأ - مهتران » مىنامد ، آنها بودند كه پيش از ديگران به مخالفت با پيامبران پرداختند ، و چرا به مخالفت مىپرداختند ؟ قرآن مىگويد :
«
الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِلِقاءِ الْآخِرَةِ وَ أَتْرَفْناهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا
- آنان كه كفر ورزيدند و ديدار آخرت را دروغ شمردند و در اين دنيا به ايشان عيش و نعمت داده بوديم . . . » پس سببها سه چيز است :
1 - كفر آنان ، و پرده افكندشان ميان خويشتن و حقيقت .
2 - تكذيبشان نسبت به آخرت .
3 - شاد خوارى و عيش و عشرتشان در زندگى دنيا ، و سرمستى و غرورشان از نعمتها . آنجا كه شادخواريشان بدين دعوت مورد تهديد قرار گرفت ، زيرا بر پايه ظلم و ربودن مال ديگران و بهره كشى بنا شده بودند و رسالتها با تمام اين امور مبارزه مىكنند .
( گفتند ) «
ما هذا إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يَأْكُلُ مِمَّا تَأْكُلُونَ مِنْهُ وَ يَشْرَبُ مِمَّا تَشْرَبُونَ
- اين مرد انسانى است همانند شما ، از آنچه مىخوريد مىخورد و از آنچه