من سخن مگوى كه آنها همه غرقه شدگانند . » اين اشاره است به محبّت نوح به قوم خود ، و اين كه چگونه اميد هدايت آنها را داشت ، ولى خدا او را از اين كه دربارهء ستمكاران با او گفت و گويى كند منع كرد .
[ 28 ] «
فَإِذَا اسْتَوَيْتَ أَنْتَ وَ مَنْ مَعَكَ عَلَى الْفُلْكِ
- چون خود و همراهانت به كشتى نشستيد . » يعنى بدان سفينه ( كشتى اقيانوس پيما ) .
«
فَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي نَجَّانا مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ
- بگو : سپاس خدايى را كه ما را از مردم ستمكاره رهايى بخشيد . » هنگامى كه يارى خدا مىرسد واجب است كه او را سپاس گزاريم ، و به ياد آوريم كه پيروزى از خود ما نيست ، و اين براى آن است كه دستخوش غرور نشويم ، و خدا به نوح فرمود كه او را سپاس گزارد تا قومش نپندارند كه وى خداست و اوست كه آنان را نجات داده است .
[ 29 ] «
وَ قُلْ رَبِّ أَنْزِلْنِي مُنْزَلًا مُبارَكاً وَ أَنْتَ خَيْرُ الْمُنْزِلِينَ
- و بگو : اى پروردگار من ، مرا فرود آور در جايگاهى مبارك كه تو بهترين راهبرانى . » پس نپندار كه نيازت به خدا تمام شده است ، بلكه تو در هر لحظه به دو نيازمندى ، پس آن كشتى در منطقهاى بى كشت و دام بر زمين نشست ، و كلمهء بركت ( مباركا ) دلالت بر همان چيزى دارد كه دو كلمهء تكامل و رشد به علاوه مفاهيم و انديشههاى ديگر بر آنها دلالت دارد . و هنگامى كه از خدا درخواست مىكنيم در چيزى به ما بركت مرحمت فرمايد و زندگى ما را بدان كامل كند از او درخواست مىكنيم كه در ابعاد زندگى تكامل به ما مرحمت كند .
و درخواست نوح از پروردگارش جايگاه مبارك را درخواست و دعايى است بر اين كه نزول او را بر زمينى كه دورهء پايان نعمتهاى خدا بر آن رسيده قرار ندهد ، بلكه آغاز رشد و نمو و تكامل آن باشد . و در عمل هنگامى كه بر زمين نشستند به بناى تمدّن آغاز كنند ، / 175 و به حساب گذشتگان نخورند و زندگى نكنند . مؤمنان نيز