مىكنند آيا همراه آنها به بازى خواهد ايستاد ؟ هرگز . . . همچنين است حال مؤمن ، زيرا دل او سخت مشغول انديشيدن به هدفها و مسئوليتهاى خويش در زندگى است ، چندان كه او را از مسائل كوچك و كم ارزش زندگى باز مىدارد . حتى اگر چيز بيهودهاى نيز پيش آيد و بخواهد او را سرگرم دارد وى اهتمامى بدان نمىورزد ، قرآن دربارهء ايشان نمىگويد : آنان خود به جستجوى بيهودگى نمىپردازند بلكه مىگويد :
«
عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ
- يعنى اگر كسى بكوشد و بخواهد بر آنان تأثير گزارد ، آنان تحت تأثير او و بيهودهء او قرار نمىگيرند و از آن روى بر مىگردانند .
« لغو » در سخنان امامان اهل بيت ( ع ) تفسير شده است به گوش فرا دادن بدانچه گوش دادن به آن حلال و روا نيست ، كه شامل فحش ، و غيبت ، و كندوكاو در آيات خدا مىشود .
در حديث پشت در پشت از ابى عبد اللّه صادق ( ع ) در تفسير اين آيه آمده است :
« اگر كسى به باطل سخنى بر تو بست يا نسبتى به تو داد كه در تو نيست ، براى خدا از او روى گردان » .
و در حديثى ديگر « لغو » تفسير شده است به آوازه خوانى ، و سرگرميهاى بيهوده ، و در حديثى ديگر به شنودن سخن قصّاص و داستان پردازان خيالباف . امّا امام امير مؤمنان ( ع ) گويد :
« هر سخنى كه در آن يادى از خدا نباشد لغو است . » « 4 »
3 - عطا
[ 4 ] «
وَ الَّذِينَ هُمْ لِلزَّكاةِ فاعِلُونَ
- و آنان كه زكات را مىپردازند . » و زكاتى كه قرآن در اينجا ذكر مىكند ، تنها ده يكى نيست كه مسلمان بر نه چيز ، يعنى غلّات چهارگانه ، و چارپايان سه گانه ، و دو نقدينه ( طلا و نقره )
هامش
( 4 ) - همان مصدر ، ص 529 .