باشد » .
هم از آن حضرت است :
« شرمگاهها به سه گونه حلال است : همآغوشى به ميراث ( نكاح دائم ) ، و همآغوشى بدون ميراث ( نكاح موقّت يا متعه ، در اصطلاح عامّه - صيغه ) ، و همآغوشى به مالكيّت يمين ( نكاح كنيز ) » « 6 » .
/ 153
5 - اداء امانتها و پيمانها
[ 8 ] روابط مؤمنان با مردم بر اساس پايبندى به تعهّدها و مسئوليتها استوار است ، نه بر بىمبالاتى و بىبند و بارى ، پس اگر چيزى را از كسى گرفتند اين امر از ديدگاه آنان تبديل به كرامت و بزرگوارييى مىشود كه اگر آن را به صاحبش باز نگردانند به شخصيّت ايشان زيان مىزند ، و موجبى فراتر از اين كه مؤمنان را وادار به ردّ امانتها مىكند خشوع و تسليم محض و پرواى ايشان نسبت به خداست .
انگيزهاى انسانى و انگيزهاى دينى ، از اين رو امانت و پيمان را مراعات مىكنند .
پيمان و امانت هر دو يك چيز است ، انسان در برابر ديگران مسئول چيزى است كه مىگيرد ( امانت ) و چيزى كه مىگويد ( قول و پيمان ) .
«
وَ الَّذِينَ هُمْ لِأَماناتِهِمْ وَ عَهْدِهِمْ راعُونَ
- و آنان كه امانتها و پيمانهاى خود را مراعات مىكنند . » تعبير در اين آيه بسيار دقيق است آنجا كه قرآن كلمهء « راعون - مراعات كنندگان » را به كار گرفته و نگفته است : ( ردّوا الأمانة - امانت را باز گرداندند ) و اين به دو سبب است :
اوّل : براى اين كه شامل هر دو كلمهء پيمان و امانت شود ، پيمان را باز نمىگردانند زيرا چيزى است معنوى نه مادى .
دوّم : كلمهء « راعون مراعات كنندگان » حتى در موضوع و مورد امانت
هامش
( 6 ) - همان مصدر ، ص 530 - 531 .