حتى اعصابشان بر انگيخته مىشود گويى براى درگيرى و جنگ آماده مىشوند و نزديك باشد كه دست خود را بر روى آنان كه اين آيات را بر آنها مىخوانند بلند كنند ، بى آن كه به محتوا و مفهوم آيات توجّهى كنند و بدانند كه تلاوت كنندگان آيات جز مبلّغان و رسانندگان پيام نيستند و اگر سخن حق تلخ باشد از آن روست كه تهديد و هشدارى به مجازات واقعى است ، و خود آن مجازات و عذاب ، يعنى آتشى كه خدا آن را به كافران وعده داده است بسى سوزانتر و بدانجامتر است .
به مناسبت گفت و گو از بتهايى كه بجاى خدا پرستيده مىشوند ، خدا به نبرد با بتهاى بشرى مىپردازد و رشتهء سخن متوجّه آنها مىشود كه در توان و امكانشان نيست يك مگس را بيافرينند ، حتى اگر تمام نيروهاى عظيم امروز مثلا امريكا و روسيّه و اروپا و ژاپن و وابستگانشان گرد آيند ، / 120 راهى بر اين كار نمىيابند .
آنها از آفريدن حشرهاى كوچك چون مگس عاجزند ، و اگر همين مگس كوچك چيزى از آنها بربايد خود عاجزتر از آنند كه آن را از مگس با وجود ضعف و ناتوانى آن حشرهء كوچك بازستانند . « طالب و مطلوب هر دو ضعيفند و ناتوان » در اين صورت گردنكشى و طاغوت بازى براى چه ؟ و پرستش اين چنين ضعيفان عاجز و ناتوان از بهر چيست ؟
شرح آيات :
تفاوت شريعتها و وحدت شارع و قانونگذار
[ 67 ] «
لِكُلِّ أُمَّةٍ جَعَلْنا مَنْسَكاً هُمْ ناسِكُوهُ
- براى هر امّتى آيينى نهاديم تا بر آن آيين باشند . . . » مفسّران ياد آور شدهاند كه : هر امتى را مناسك و مراسم و شرايطى است خاصّ خود كه با امّتى ديگر تفاوت دارد ، و اين تفاوتها دليل بر اختلاف و تفاوت قانونگذار و واضع شريعت نيست يا نشان از اختلاف شريعت اسلامى كه همهء انبياء بر آن اساس آمدهاند با ديگر شريعتها ندارد ، نهايت امر اين كه خداوند شريعت نوح را وحى كرد و سپس آن شريعت را با شريعت ابراهيم نسخ فرمود ، آن