حضرت امير ( عليه السلام ) در خبرى چنين مىفرمايد
: إنّ الله جعلنى اماماً لِخَلقه ففرض عَلَىّ التقدير فى نفسى و مَطْعمى و مَشْربى و مَلْبسى كضعفاء الناس كى يقتدى الفقير بِفَقْرى و لايطغى الغنىّ غناه ؛ « 1 »
خدا مرا امام و پيشوا قرار داده و بر من واجب نموده كه در رفتارم و خوراكم و لباسم مثل يكى از افراد عادى مردم رفتار كنم تا آنكه فقير به فقر من اقتدا نموده و ناراحت نباشد و غنى به واسطه مالش طغيان نكند .
و نيز مىفرمايد
: إنّ الله عزّوجلّ فَرَضَ على أئمة العدل أن يقدروا أنفسهم بِضَعَفة الناس كى لايَتَبَيَّغَ بالفقير فقره ؛ « 2 »
خدا واجب نموده بر پيشوايان عادل رفتارشان را مانند افراد ضعيف از ملت بنمايد تا آنكه فقر فقير او را به هيجان نياورد .
رفتار پيغمبر اكرم ( صلى الله عليه وآله ) در زمان حكومت عارى از جميع مظاهر عظمت و ابهّت بود و با تمام اين مظاهر عملا مبارزه فرمود : بر اشتر يا اسب بىزين سوار مىشد و گاهى يك نفر ديگر را هم در رديف خود مىنشاند . در مجالس با اصحاب دور هم مىنشست كه امتياز صدرنشينى در بين نباشد و اگر غريبى وارد مىشد آن حضرت را نمىشناخت و سؤال مىكرد كدام از شماها رسولالله هستيد ؟
پيامبر اكرم ( صلى الله عليه وآله ) موقعى كه وارد مجلس مىشد هر جا خالى بود مىنشست .
در موقع راه رفتن اجازه نمىداد اصحاب پشت سرش راه بروند .
در زندگى با وسائل خيلى مختصر و عادى بهسر مىبرد .
و اگر مىخواستند احترام خاصى بر آن حضرت قائل شوند مىفرمود : من خوشم نمىآيد كه بر شما امتيازى داشته باشم .
رفتار امام ( عليه السلام )
رفتار حضرت امير ( عليه السلام ) هم در وقت حكومت به همين منوال بود .
هامش
( 1 ) . اصول كافى ، ج 1 ، ص 410 .
( 2 ) . اصول كافى ، ج 1 ، ص 411 .