امر به معروف و نهى از منكر راه ، روش و شيوهى صالحان و فريضهى بزرگى است كه اقامهى ديگر واجبات نيز در گرو عمل به آن است . امنيّت راهها در سايهى امر به معروف حاصل مىشود . كسبها در سايهى آن حلال مىگردند . حقّ به صاحبش برمىگردد و سبب عمران و آبادانى زمين مىشود . در سايهى امر به معروف و نهى از منكر ، دشمنان نيز به رعايت انصاف وادار مىشوند و كارها به سامان مىرسد . با قلب خود انكار كنيد و با زبانتان با آنان سخن گوييد و به پيشانى آنها بزنيد و از ملامت ملامتگران نهراسيد .
اگر به سوى حق برگشتند و از گناهان خود توبه كردند ، ديگر سرزنش آنان سزاوار نيست و « همانا اشكال متوجّه كسانى است كه به مردم ستم روا مىدارند و در روى زمين به ناحقّ سركشى مىكنند ، به راستى كه براى ايشان عذاب دردناك است » . با آنان جهاد كنيد و آنان را از عمقِ دل دشمن بداريد ؛ و در اين امر ، نه در پى كسب قدرت و مال باشيد ، و نه بخواهيد از روى سركشى ( ظلم ) بر ديگران پيروز شويد تا سر به فرمان خدا بگذارند و براساس طاعت الاهى سلوك كنند .
ايشان در ادامه فرمود : « خداوند به شعيب پيامبر وحى كرد : من صد هزار نفر از قوم تو را عذاب خواهم كرد كه چهل هزار نفرشان اهل معصيت و گناهاند و شصت هزار نفرشان هم از خوبان قوم تو هستند . شعيب عرض كرد : خداوندا ، [ براى ] اشرار جز اين انتظار نيست ؛ امّا چرا خوبان عذاب مىگردند ؟ پس ، خداوند وحى فرمود : چون در مقابل اهل معصيت مماشات به خرج دادند و به خاطر غضب من ، غضبناك نشدند » .
امر به معروف و نهى از منكر (فارسى) — صفحة 59
مساهمون: السيد محمد صادق الروحاني
ص٥٩