كارى نمىكنيد ؛ و نيز به افرادى كه در اين جهت كار مىكنند ، مددى نمىرسانيد و با سازش و همكارى با ستمكاران خود را آسوده مىداريد . تمام اينها از آن چيزهاست كه خداوند شما را مأمور به جلوگيرى فردى و هميارى جمعى براى جلوگيرى از آنها كرده است و از آن غافليد و مصيبت شما از مصايب همهى مردم سهمگينتر است » .
تا آنجا كه مىفرمايد : « خدايا ! تو مىدانى آنچه كه از ما رفت نه به خاطر رغبت در قدرت بود ، و نه زيادت خواستن از دنياى ناچيز ؛ بلكه مىخواستيم نشانههاى دين را بنمايانيم ، و اصلاح را در شهرهايت ظاهر گردانيم ، تا بندگان ستمديدهات را ايمنى فراهم آيد ، و واجبات و احكام و سنّتهاى تو اجرا گردد . پس ، اگر شما مردم ما را يارى نكنيد و به ما حقّ ندهيد ، قدرت ستمكاران و بيدادگران همچنان بر سر شما خواهد بود و آنان همچنان به خاموش كردن نور پيامبرتان ادامه خواهند داد . خداوند ما را بسنده است كه به دو توكل مىكنيم و به او پناه مىبريم و بازگشت همه به سوى اوست » .
7 ) ابوسعيد زهرى از امام محمّدباقر ( ع ) و امام صادق ( ع ) نقل مىكند : « وَيْلٌ لِقَوْمٍ لَا يَدِينُونَ اللّهَ بِالْأَمْرِ بِالْمَعْرُوفِ وَ النّهْى عَنِ الْمُنْكَرِ » « 1 » ؛
هامش
( 1 ) . همهى اين اسناد به على بن نعمان به نقل از عبدالله بن مسكان به نقل از داوود بن فرقد به نقل از ابو سعيد زهرى ختم مىشود . نك : اصول كافى ، ج 5 ، ص 56 ، ح 4 ؛ التهذيب ، ج 6 ، ص 176 ، ح 2 ؛ حسين بن سعيد ، الزهد ، ص 107 ، ح 289 ؛ شيخ مفيد ، امالى ، ص 184 ، ح 7 .