ظلم ، فسق ، ترك موعظه و ارشاد پرهيز كنيم و به امر به معروف و نهى از منكر ملزم باشيم .
نتيجه : جلوگيرى نكردن از ظلم ستمكاران و نهى نكردن آنان از منكر ، مشاركت در ظلم و فسق ايشان است ، و خداوند آنان را به عذابى سخت گرفتار مىكند ؛ و همانگونه كه در كمين ستمكاران است ، مراقب تاركان اين فريضهى عظيم نيز هست .
7 ) وَالْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاء بَعْضٍ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ وَيُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَيُطِيعُونَ اللّهَ وَرَسُولَهُ أُوْلَئِكَ سَيَرْحَمُهُمُ اللّهُ إِنَّ اللّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ؛ « و مردان و زنان مؤمن همه ياور و دوستدار يكديگرند ، خلق را به كار نيكو وادار و از كار زشت منع مىكنند و نماز به پا مىدارند و زكات مىدهند و حكم خدا و رسول او را اطاعت مىكنند ، آنان را البته خدا مشمول رحمت خود خواهد گردانيد ، كه خدا صاحب اقتدار و درست كردار است » « 1 » .
چون خداوند متعال در آيات پيش از اين آيه « 2 » ، دربارهى منافقين و ويژگىهاى ناپسند ايشان سخن گفته ، اقتضاى حكمت آن است كه از مؤمنان ياد كند و اوصاف ايشان را - كه از طريق آن ، مؤمن از غير مؤمن بازشناخته مىشود - ذكر نمايد .
تقريب : اين آيه دلالت دارد مؤمنان با وجود كثرت و پراكندگى همانند نفس واحده و داراى يك كيان و موجوديت هستند ؛ به
هامش
( 1 ) . توبه ( 9 ) : 71 .
( 2 ) . توبه ( 9 ) : 67 و 68 .