بخش دوم : آيات ده و يازده
وَاصْبِرْ عَلَى مَا يقُولُونَ وَاهْجُرْهُمْ هَجْرًا جَمِيلًا * وَذَرْنِي وَالْمُكَذِّبِينَ أُولِي النَّعْمَة و مَهِّلْهُمْ قَلِيلًا ؛ و بر آن چه مىگويند صبر كن و به وجهى پسنديده از ايشان دورى جو ؛ تكذيب كنندگان صاحب نعمت را به من واگذار ، و اندكى مهلتشان ده .
مفردات
« صبر » : تحمل ، بردبارى ، شكيبايى ؛
« هجر » : دورى گزيدن ، ترك كردن ؛
« امهال » : مهلت دادن .
تفسير آيات
در برابر سخنانى كه درباره تو و رسالت تو و خداى متعال مىگويند شكيبا باش و از آنان به روش و سبك زيبا و جميل و نيكو دورى گزين . و تكذيب كنندگان را به من واگذار ؛ كسانى كه صاحبان نعمت ( ثروت و مقام ) هستند . و اندك زمانى به آنان مهلت ده .
از اين آيات دانسته مىشود كه قبل از نزول اينها رسولالله ( ص ) دست به ابلاغ رسالت زده و صاحبان نعمت و قدرتهاى سياسى و نظامى و اقتصادى مقاومت ورزيده و مخالفت نمودهاند و كار به آن جا رسيده كه خداوند در اين باره دستور خاصى مىدهد ؛ لذا گفتهاند كه اين دو آيه همراه با ساير آيات اين سوره نازل نشدهاند بلكه با فاصله نازل گشته و به
در پرتو وحى (فارسى) — صفحة 390
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٣٩٠