اما از مطالعه در آيات دهم ، يازدهم و دوازدهم و دقت در مفهوم آنها و همچنين انسجام و ارتباط آنها با آيات قبلى مىتوان گفت كه : نزول اين آيات با آيات قبلى اين سوره ، هم زمان بوده است ؛ لكن در عبارات آيه بيستم قراينى وجود دارد كه نشان مىدهد اين آيه با فاصله زمانى نازل شده است ( برخى اين فاصله را يك سال و بعضى بيشتر و حتى ده سال هم ذكر كردهاند ) .
مفردات
« مزّمّل » ( به تشديد زا و ميم ) ، اسم فاعل از « تزمّل » به معناى پيچيدن لباس و پارچه به خويشتن است ؛ چون پيغمبر ( ص ) در هنگام نزول اين آيات پارچه يا قطيفهاى روى خود داشت ، لذا خداوند او را با اين تعبير مخاطب ساخت .
زمخشرى مىگويد : « 1 »
اين تعبير نوعى تهجين و توبيخ را مىرساند ؛ زيرا آنچه از اين تعبير استفاده مىشود اين است كه : چرا پارچه به خود پيچيده و خوابيدهاى ؟ ! بايد بپاخيزى و دامن همت بر كمر بندى و دنبال هدايت و تبليغ باشى ، با اين همه كار مهم كه دارى هنگام تحرك و كوشش است ؛ از اين روى به جاى « يا أيها النبىُّ » ، و يا « يا أيها الرسولُ » با « يا أيها المزّمّلُ » خطاب مىشود .
در تفسير « نظم الدرر » هم از اين فكر با كمى تخفيف و ترقيق
هامش
( 1 ) . زمخشرى ، الكشاف ، ج 4 ، ص 634 .