رضوان خداوند بالاتر از اين باغ و بوستانى است كه براى شما ترسيم و توصيف مىشود . رضوان الله ، همان بهشت فكرى و روانى است كه عرض كردم . پس مراد خداوند از دو جنت و دو بهشت ، دو جنت ظاهرى و جنت قلب و فكر است . بهشتى كه انبياء و اولياء دائماً در آن به سر مىبرند همين بهشت است . انبياء و اولياء با همين بهشت قلبى است كه توانستهاند آن همه مشكلات را تحمل كنند . انسانهاى معمولى خيلى سريع اعصابشان به هم ميريزد و شكسته ميشوند . اگر كس به آنها اخم كند و يا به آنها ناسزا گويد و يا مدتى آنها را زندان كنند ، ديگر ادامه زندگى برايشان مشكل مىشود و حتى بعضى افراد ممكن است ديوانه و روانى شوند . با يك حادثه كوچك ، طرف آنقدر شكسته مىشود كه عصا به دست ميگيرد ، ولى انبياء و اولياء ، با آن همه مشكلات و سختىها ثابت و استوار تا پايان عمر در راه خدا تبليغ و مجاهدت ميكردند . اگر انبياء و اولياء از داخل مايهدار و پر نبودند نميتوانستند اين وظيفه خطير را به انجام برسانند . بنابراين در آن دنيا به انسانهاى نيكوكار باغ و بستان و حرير و ميوهجات و . . . . ميدهند ، ولى همهء نعمتها و بهشتهاى خداوند اين نيست و بهشت آرامش خاطر برتر و بزرگتر از بهشت جسمانى است .
مؤيد اين تفسيرى كه بيان شد ، آيات سوره واقعه است . آيات سوره واقعه ، در حقيقت تفسير اين آيه است . در آنجا خداوند ميفرمايد :
وَ كُنْتُم أزْواجَاً ثَلاثَة * فأصحابُ المَيمَنَة ما أصْحابُ المَيمَنَة * وَ أصحابُ المَشئَمَة ما أصْحابُ المَشْئَمَة * وَ السّابِقوُنَ السّابِقوُنَ * أُولئكَ
در پرتو وحى (فارسى) — صفحة 357
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٣٥٧