مناجات خمسة عشر ، 15 مناجات است ، با نامهاى مختلف : مناجات تائبين ، مناجات شاكرين و . . . . مناجات سوم ، مناجات خائفين است . خائف بودن جزء مقامات عرفانى است . عارف در سير و سلوك خود بايد مراحلى را طى كند تا به مقام خوف برسد : قدم اول يقظه است . بايد از خواب غفلت بيدار شود و بفهمد كه راه انسانيت راه ديگرى است . بعد از يقظه بايد توبه كند و بعد از توبه ، مجاهدت و ورع و زهد و سكوت و . . . تا به مقام خوف و حزن برسد . بنابراين ، خوف ، يك مقام است ؛ آن هم يك مقام بلند عرفانى .
انسانها مختلف هستند . همانطور كه انسانها در امور بدنى و جسمى مختلفاند ، در امور معنوى نيز متفاوتاند . عدهاى تحمل حتى پايينترين مراحل عرفانى و معنوى را نيز ندارند ، ولى برخى در اوج قلهء معنويت و عرفان قرار دارند .
آميرزا سيد على طباطبايى معروف به قاضى ، يكى از استوانههاى علم و معرفت بود . استادِ آقاى حكيم و آقاى خويى و آقاى ميلانى و آشيخ محمدعلى بروجردى و امثال اينها بود . او مجالس مختلفى داشت و همه كس را به هر مجلسى راه نميداد . مجالس عوام داشت ، مجلس خواص و مجلس أخص الخواص نيز داشت . مثلًا آشيخ عباس على قوچانى در مجلس أخص الخواص ايشان شركت داشته است . البته من بعد از فوت ايشان به نجف رفتم و ايشان را نديدم . از آقاى خوئى ( ره ) پرسيدم آيا شما درس آقاى قاضى ميرفتيد ؟ ايشان فرمودند : آرى ما
در پرتو وحى (فارسى) — صفحة 351
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٣٥١