كه وقتى امام حسن ( ع ) به نماز مىايستاد و الله اكبر را ميگفت ، رنگش زردِ زرد ميشد و بدنش ميلرزيد . بارها از او ميپرسيدند كه چرا ميلرزيد و رنگتان زرد مىشود . ميفرمود : آيا ميدانيد در مقابل چه كسى ايستادهام و با چه كسى صحبت ميكنم ؟
حال خداوند ميفرمايد : كسانى كه به مقام خوف برسند ، براى آنها دو بهشت مقرر شده است . اين آيه درباره همهء مؤمنان و مسلمانان نيست ؛ فقط آن دسته از مؤمنانى كه به مقام خوف و خشيت رسيده باشند مشمول اين آيه هستند .
حضرت سجاد ( ع ) در دعاى ابوحمزه چنين ميگويد : « ما لي لاأبكي ، أبكي لِخُروجِ نَفْسي ، أبكي لِظُلْمِة قبري ، أبكي لِضيقِ لَحْدي ، أبكي لِسُؤال مُنكرٍ وَ نَكيرٍاياي ، أبكي لخُروجي مِنْ قَبْري عُريانَاً » ؛
چرا گريه نكنم ؟ من از مرگ ميترسم ، من از تاريكى قبر ميترسم ، از تنگى لحد ميترسم . دو ملك نكير و منكر ميآيند و از من سؤال مىكنند كه عمرت را چگونه گذراندى ، پولت را از كجا آوردى و در چه راهى مصرف كردى . من از آن لحظهاى ميترسم كه عريان از قبر خارج ميشوم و بار گرانى بر دوشم سنگينى مىكند . يك عمر عمل كردهام و اكنون همهء آن اعمال را به دوش ميكشم .
اين خوفى كه در اين فراز از دعاى ابوحمزه آمده است ، نوعى خوف مؤمنانه و خوف ممدوح است ، ولى باز آيه مرتبهء بالاترى را ميگويد . آيه ميفرمايد : هر كس از مقام پروردگارش خوف داشته باشد ، به جنّتين ميرسد .
در پرتو وحى (فارسى) — صفحة 350
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٣٥٠