زمين شور بود ، بسيارى از موجودات زنده از بين ميرفتند و اگر همه آبهاى زمين شيرين بود ، برخى از شرايط مناسب زيستى ، مانند تصاعد بادها ، به وجود نميآمد . شرايط ايدهآل براى يك زندگى مناسب روى زمين ، مستلزم وجود آب شور و آب شيرين است . آبهاى شور سه چهارم دنيا را فرا گرفته و آبهاى شيرين در مخازن زيرزمينى نگهدارى ميشوند و از كوهساران و چشمهها نيز بر روى زمين جارى و در نهايت به درياها ميريزند . اگر كل آبهاى دنيا را در نظر بگيريم ، آبهاى شيرين و شور مانند دو دريايى هستند كه به يكديگر متصلاند ( از طريق چرخههاى طبيعى و دهانه رودخانهها ) ، ولى هيچگاه كاملًا با يكديگر مخلوط نميشوند . ميليونها سال آبهاى شيرين به دريا ريختهاند و ابرها دوباره آب شيرين را به زمين برگرداندهاند . نه آبهاى شور توانستهاند همه آبهاى شيرين را شور كنند و نه آبهاى شيرين توانستهاند ، آب درياها را شيرين كنند . آبهاى شور و شيرين به يكديگر راه دارند ، ولى ديوارههاى مخازن زيرزمينى مانع مىشود كه آبهاى شور ، آبهاى شيرين را از بين ببرند . اين تفسير به نظر ميرسد كه با معناى آيات ياد شده مناسبتر باشد .
بحث روايى
در روايتى كه از طريق شيعه زياد نقل شده است ، اين آيه بر پيامبر اكرم ( ص ) و اهل بيت ( ع ) تطبيق شده است . طبق اين روايت منظور از دو بحر ، امام على ( ع ) و فاطمه زهرا ( س ) ، « وَ بَينهَا برزخ » ، نيز پيامبر اكرم ( ص ) است . « يخرج منهما اللؤلؤ و المرجان » نيز امام حسن و امام
در پرتو وحى (فارسى) — صفحة 325
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٣٢٥