فرزندان ميت ، از مال او سهمى واجب از سوى خداوند قرار داده شده است و نبايد بهگونهاى باشد كه آنان از اين حق محروم گردند .
توجه به فقيران ، يتيمان و درماندگان
آيه هشت
وَإِذَا حَضَرَ الْقِسْمَة أُوْلُواْ الْقُرْبَى وَالْيتَامَى وَالْمَسَاكِينُ فَارْزُقُوهُم مِّنْهُ وَقُولُواْ لَهُمْ قَوْلًا مَّعْرُوفًا ؛ و چون به هنگام تقسيم [ ميراث ] ، خويشاوندان [ فقيرى كه ارث نمىبرند ] و يتيمان و درماندگان حاضر آيند ، از آن [ مال ] روزيشان دهيد و به آنان سخنى نيكو و پسنديده گوييد .
آيه فوق از جمله آياتى است كه مفسران احتمالات مختلفى پيرامون آن ذكر كردهاند . آيه مىفرمايد هنگامى كه فردى از دنيا رفت و وارثان خواستند اموال او را تقسيم كنند و اقوام و نزديكان و يتيمان و تهيدستان گرد هم آمدند ، پس مقدارى از اين مال را به آنها بدهيد و با آنان با گفتار پسنديده سخن بگوييد .
بايد توجه داشت كه اگر مقصود از « اولوا القربى » و « يتامى » و « مساكين » وارثان ميتاند ، دادن سهم آنان واجب است و بايد سهم الارثشان بىكم و كاست به آنها پرداخت شود ، پس مىبايست مقصود ديگرى در كار باشد كه آيه مىفرمايد ( فارزقوهم منه ، مقدارى از مال ميت به آنها بدهيد . ) و اگر آيه غير وارثان را مدّ نظر قرار داده ، چرا و به چه دليل از مال ميت كه متعلق به زن و كودكان صغير يا كبير اوست به اين سه دسته بدهيم ؟ حتى اگر « فارزقوهم » را امرى استحبابى