خير و شاد استعمال مىشود . « 1 »
بشِّر : از بشره به معناى پوست صورت گرفته شده است ، زيرا وقتى انسان خبرى را مىشنود ، خير باشد يا شر اثر آن در صورتش ( بشرة الوجه ) ظاهر مىشود . همانطور كه گفته شد اين واژه در اغلب موارد در خير استعمال مىشود و گاهى هم در امور شر به كار مىرود « 2 » مانند فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ « 3 » ؛ به آنها بشارت عذاب دردناك را بده . يا بَشِّرِ الْمُنَافِقِينَ بِأَنَّ لَهُمْ عَذَابًا أَلِيمًا « 4 » ؛ به منافقين بشارت بده كه عذاب دردناكى براى آنهاست .
البته اگر لفظ بشارت مطلق بيايد ، بر خير حمل مىشود و در امور شر نياز به قرينه و قيد دارد .
وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ : خداوند در اين آيه خطاب به پيامبر مىفرمايد اى رسول ما به كسانى كه ايمان آوردهاند و عمل صالح انجام دادهاند بهشت را بشارت بده .
نكتهاى كه بايد توجه شود عطف ( عمل صالح ) بر ( آمنوا ) است كه بيان مىكند ملاك بشارت دو امر است ايمان و عمل صالح . ايمان اساس و زيربناى عمل صالح است و هر كدام بدون ديگرى فايدهاى ندارد . « 5 » هر دو لازم و ملزوم همديگرند و در قرآن كريم غالباً اين دو واژه به دنبال هم
هامش
( 1 ) . آلوسى ، روح المعانى ، ج 1 ، ص 185 .
( 2 ) . ثعالبى ، جواهر الحسان فى تفسير القرآن ، ج 1 ، ص 198 .
( 3 ) . سوره توبه ، آيه 34 .
( 4 ) . سوره نساء ، آيه 138 .
( 5 ) . حقى البروسى ، تفسير روح البيان ، ج 1 ، ص 115 .