در قرآن ، توجيه ديگرى ندارد ، مانند تصوير بهشت و نعمتهاى آن از قبيل آب روان ، سايه خوش ، درختان سرسبز و خرم و بوستانهاى پر ميوه ، اعم از خرما و انگور و انار كه حاكى از آرزوانديشى مردم آن روز عربستان است و همچنين كلمه « رؤوس الشياطين » « 1 » كه در قرآن آمده ، از اين قبيل است .
10 . مشكل ديگر مطلبى است كه اخيراً از طرف مستشرقين و قرآن پژوهان غربى يا غربزدگان مطرح شده كه درباره اسلوب قرآن و سبك نگارش آن مىباشد ، زيرا بارزترين ويژگى سبكى آن ، كه در اولين برخورد با قرآن جلب توجه مىكند و هر خواننده را متوجه خود مىسازد ، تركيب مزجى مطالب و محتواى آن است كه به نظر اين آقايان نامتعارف و ناپيوسته و فاقد تلائم و انسجام است . بعضى از آنها براى زدودن اين عيب و رفع اين نقيصه فرضى ، به تكاپو افتاده و فرضيههايى را ابراز داشتهاند كه از جمله آنها فرضيهاى است كه به « ريچارد بل » نسبت داده شده است ، وى مىگويد :
« . . . در قرآن گاهى آيهاى به صورت ترجيع به كار مىرود مانند جمله فبِأَيّ آلاءِ ربِّكما تُكَذِّبان در سوره الرحمن كه ابتدا در آيههاى 13 ، 16 ، 18 و 28 ظاهر مىشود و از آن به بعد به صورت يك در ميان تا پايان سوره ، بدون توجه به ارتباط معنا تكرار مىشود . همچنين در
هامش
( 1 ) . ر . ك : سوره صافات ، آيه 65 .