است و حق ندارد براى عمل كردن به آن اجرتى از مال ميّت بردارد و اگر براى او اجرتى معيّن كرده يا وصى آن را مجّانى قبول نكرده باشد ، اجرت آن را طلبكار است .
دوم : اگر مورد وصيّت ، انجام عبادات - نظير حجّ و نماز و روزه - براى ميّت باشد ، چنانچه وصىّ در زمان حيات ميّت انجام آن را به طور مجّانى قبول كرده باشد ، بايد به همان نحو عمل كند و اگر انجام آن را با اجرت قبول كرده باشد ، يكى از دو حالت را دارد :
الف - وصيّت كننده اجرت انجام آنها را معيّن كرده باشد كه در اين صورت ، در حكم اجاره است و وصى بايد طبق مفاد وصيّت عمل نمايد و اجرت معيّن را از مال ميّت بردارد .
ب - وصيّت كننده اجرت آن را به طور نامعيّن قرار داده باشد كه در اين صورت ، در حكم اجارهء باطل بوده و بعيد نيست وصىّ بتواند اجرت معمولى كار خود را از مال ميّت بردارد .
سوم : اگر وصيّت به شكل جُعاله باشد - به عنوان مثال وصيّت كننده گفته باشد : « هر كس پس از مرگ من از طرف من حجّ بجا آورد فلان مبلغ از دارايى من مال او باشد » - وصىّ به همان اندازه كه مقرّر شده مستحقّ اجرت مىباشد .
« مسألهء 3341 » اگر كسى بگويد : « من وصىّ ميّتم كه مال او را به مصرفى برسانم » يا « ميّت مرا قيّم بچّههاى خود قرار داده است » ، در صورتى بايد حرف او را قبول كرد كه دو مرد عادل گفتهء او را تصديق نمايند .
« مسألهء 3342 » اگر وصيّت كند چيزى را به كسى بدهند و آن كس پيش از آن كه قبول يا رد نمايد بميرد ، تا وقتى ورثهء او وصيّت را رد نكردهاند ، مىتوانند آن چيز را قبول نمايند ، ولى اين در صورتى است كه مراد وصيّت كننده شخص موصىله نباشد و وصيّت كننده از وصيّت خود برنگردد و گرنه ورثه حقّى به آن چيز ندارند .
« مسألهء 3343 » اگر وصىّ بعضى از مصارف وصيّت را فراموش كند بايد تحقيق كند تا حدّ امكان موارد آن را بيابد و در صورت عدم امكان ، بايد آن مقدار را به مصرف خيرات و كارهاى نيك برساند .
رساله توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 637
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٦٣٧