احكام عَقيقه
« مسألهء 2982 » عقيقه كردن براى نوزاد ، عملِ مستحبّى است كه دربارهء آن بسيار سفارش شده ، بلكه ظاهر بعضى از اخبار و فتاوى وجوب آن است و در سلامت و بقاى فرزند تأثير به سزايى دارد و اگر از روز هفتم تأخير افتد ، ساقط نمىشود بلكه اگر عقيقه را تا وقت بلوغ كودك تأخير اندازند ، مستحبّ است خود او هرگاه توان داشته باشد عقيقه كند ، بلكه اگر شك داشته باشد كه براى او عقيقه كردهاند يا نه ، باز هم مستحب است عقيقه نمايد ، هرچند سنّ او زياد باشد .
« مسألهء 2983 » حيوانى كه براى عقيقه انتخاب مىشود ، بايد شتر يا گاو يا گوسفند باشد و بهتر است شرايط قربانى در آن رعايت شود ، يعنى حيوان سالم و بدون عيب باشد و « شتر » حدّاقل پنج ساله و « گاو » دو ساله و « بز » بنابر احتياط دو ساله و « ميش » يك ساله باشد ، ولى رعايت اين شرايط لازم نيست ، بلكه چنانچه حيوان چاق و پرگوشت باشد ، كفايت مىكند .
« مسألهء 2984 » عقيقه در نوزاد پسر و دختر فرقى نمىكند ، ولى بهتر است عقيقه براى پسر ، حيوان نر و براى دختر ، حيوان مادّه باشد .
« مسألهء 2985 » بهتر است گوشت عقيقه را به نحو ساده و با آب و نمك بپزند و حدّ اقل ده نفر از مؤمنان را براى خوردن آن دعوت كنند تا از آن بخورند و براى نوزاد دعا كنند و مىتوانند گوشت عقيقه را ميان مؤمنان تقسيم نمايند و از آنان بخواهند تا براى نوزاد دعا كنند . همچنين مستحب است در تقسيم كردن ، استخوانهاى عقيقه را نشكنند و مستحب است يك چهارم آن را براى قابله بفرستند .
« مسألهء 2986 » براى پدر و مادر نوزاد و عائلهء پدر مكروه است از عقيقه نوزادشان بخورند و اين كراهت براى مادر نوزاد بيشتر است .
« مسألهء 2987 » اگر به جاى كُشتن عقيقه ، پول آن را به فقرا بدهند ، كفايت نمىكند ، ولى اگر پول آن را به فرد يا مؤسسهء خيريهاى بدهند تا از آن پول عقيقهاى تهيّه كرده و آن را بكشند و بين فقرا تقسيم نمايند ، كافى است .