داراى عقل و عفّت و صورت نيكو باشد و مكروه است زن كم عقل يا غير دوازده امامى يا بد صورت يا بد خلق يا زنازداه ، كودك را شير بدهد و نيز مكروه است دايهاى بگيرند كه بچّهاى كه دارد از راه زنا به دنيا آمده باشد .
« مسألهء 2993 » در صورتى كه ممكن باشد ، مستحب است بچّه را دو سال تمام شير دهند و شيردادن به بچّه بيشتر از دو سال نيز جايز است اگرچه بعد از دوسالگى چنانچه بدون احتياج بچّه به شير خوردن ، به او شير بدهند ، كراهت دارد .
« مسألهء 2994 » اگر به واسطهء شير دادن ، حقّ شوهر از بين نرود ، زن مىتواند بدون اجازهء شوهر ، بچّهء كس ديگرى را شير دهد ، ولى جايز نيست بچّهاى را شير دهد كه به واسطهء شير دادن به آن بچّه ، به شوهر خود حرام شود ؛ مثلًا اگر شوهر او دختر شيرخوارى را براى خود عقد كرده باشد ، زن نبايد آن دختر را شير دهد ، چون اگر آن دختر را شير دهد ، خود او مادر زن شوهر مىشود و بر او حرام مىگردد . در هر صورت بهتر است زنان قبل از شيردادن به بچهء ديگران ، از احكام و آثار شيردادن آگاه باشند .
احكام حِضانت ( نگهدارى و تربيت كودك )
« مسألهء 2995 » « حِضانت » - يعنى نگهدارى و پرورش كودك - حق و تكليف پدر و مادر است .
« مسألهء 2996 » مادر در « حِضانت » نوزاد پسر تا دو سال و نوزاد دختر تا هفت سال اولويّت دارد ، به شرط آن كه مادر مسلمان ، عاقل و آزاد باشد و به ديگرى شوهر نكرده باشد ، در غير اين صورت پدر مقدّم است و پس از اين مدّت ، حضانت با پدر است ، ولى اگر پدر مرده باشد يا واجد شرايط لازم براى حضانت بچّه نباشد ، مادر - هرچند شوهر كرده باشد - بر جدّ و ديگران مقدّم است ، و اگر مادر در زمانى كه مسئول حضانت و نگهدارى كودك است بميرد ، پدر بر ديگران در حضانت كودك مقدّم است .
« مسألهء 2997 » چنانچه پدر و مادر هر دو بميرند ، حقّ حضانت به جدّ پدرى مىرسد و در صورت نبودن او ، هركدام از نزديكانش كه عرفاً براى حضانت وى