احكام سقط جنين و جلوگيرى
« مسألهء 2967 » ساقط كردن جنين مطلقا - چه روح در آن دميده شده باشد يا نه و چه جنين از حلال باشد يا از راه زنا - حرام است و « ديه » نيز دارد ؛ ولى اگر روح در جنين دميده نشده باشد و به تشخيص پزشك حاذق و موثّق ، زنده ماندن مادر متوقّف بر سقط آن باشد يا اين كه بقاء آن در رحم مستلزم نقص عضو يا درد غير قابل تحمّل براى مادر باشد و زنده نگاه داشتن در خارج رحم نيز ميسّر نباشد ، اشكال ندارد .
« مسألهء 2968 » اگر انسان كارى كند كه زن حامله سقط كند ، گناه كرده است و اگر آن جنين محكوم به اسلام باشد ، ديهء آن به شرح زير مىباشد :
اوّل : اگر جنين به صورت « نُطْفه » باشد ، ديهء آن بيست مثقال شرعى طلاى سكّهدار است .
دوم : اگر به صورت « عَلَقه » ( خون بسته شده ) باشد ، ديهء آن چهل مثقال شرعى طلاى سكّهدار است .
سوم : اگر به صورت « مُضْغه » ( يك پاره گوشت ) باشد ، ديهء آن شصت مثقال شرعى طلاى سكّهدار است .
چهارم : اگر به صورت استخوان شده باشد ، ديهء آن هشتاد مثقال شرعى طلاى سكّهدار است .
پنجم : اگر روى استخوان گوشت روييده و صورت بندى شده باشد ، ولى هنوز روح نداشته باشد ، ديهء آن يكصد مثقال شرعى طلاى سكّهدار است .
ششم : اگر روح در آن دميده شده باشد ، چنانچه جنين پسر باشد ، ديهء او يك هزار مثقال شرعى طلاى سكّهدار است و اگر دختر باشد ، ديهء او پانصد مثقال شرعى طلاى سكّهدار است و در اين صورت بنابر احتياط ، كفّارهء قتل نيز بر عهدهء ساقط كننده مىآيد .
« مسألهء 2969 » ديهء سقط جنين اگر از روى عمد يا شبه عمد باشد ، بر عهدهء ساقط كننده جنين مىباشد و همچنين است اگر از روى خطا باشد و روح در آن دميده نشده باشد ، اما اگر از روى خطا باشد و روح در آن دميده شده باشد ، بر عهدهء عاقلهء