احكام عقد
« مسألهء 2815 » در زناشويى ، چه دائم و چه موقّت ، بايد صيغه خوانده شود و تنها راضى بودن زن و مرد كافى نيست و صيغهء عقد را يا خود زن و مرد مىخوانند يا ديگرى را وكيل مىكنند كه از طرف آنان بخواند و اگر زن و مرد نتوانند صيغه را صحيح بخوانند ، بايد وكيل بگيرند .
« مسألهء 2816 » وكيل لازم نيست مرد باشد و زن هم مىتواند براى خواندن صيغهء عقد از طرف ديگرى وكيل شود .
« مسألهء 2817 » زن و مرد تا يقين نكنند كه وكيل آنها صيغه را خوانده است ، نمىتوانند به يكديگر نگاه محرمانه نمايند و گمان به اين كه وكيل صيغه را خوانده است ، كفايت نمىكند ؛ ولى اگر وكيل بگويد : « صيغه را خواندهام » كافى است .
« مسألهء 2818 » اگر زن كسى را وكيل كند كه مثلًا دو ماه او را به عقد موقت مردى درآورد و ابتداى دو ماه را معيّن نكند ، در صورتى كه از گفتهء زن معلوم شود كه به وكيل اختيار كامل داده ، آن وكيل مىتواند هر وقت كه بخواهد او را دو ماه به عقد آن مرد در آورد و اگر معلوم باشد كه زن روز يا ساعت معيّنى را قصد كرده ، بايد صيغه را مطابق قصد او بخواند .
« مسألهء 2819 » يك نفر مىتواند براى خواندن صيغهء عقد دائم يا موقّت از طرف دو نفر وكيل شود ، همچنين انسان مىتواند از طرف زن وكيل شود و او را براى خود به طور دائم يا موقّت عقد كند ؛ ولى احتياط مستحب آن است كه عقد را دو نفر بخوانند ، خصوصاً در موردى كه وكيل شود كه زن را براى خود عقد نمايد .
دستور خواندن عقد دائم
« مسألهء 2820 » اگر صيغهء عقد دائم را خود زن و مرد بخوانند و اوّل زن به قصد انشا بگويد : « زَوَّجْتُكَ نَفْسِى عَلَى الصَّداقِ الْمَعْلُومِ » يعنى : « خود را زن تو نمودم به مهرى كه معيّن شده » و بدون فاصله مرد بگويد : « قَبِلْتُ التَّزوِيجَ عَلَى الصَّداقِ المَعْلُومِ » يعنى : « قبول كردم ازدواج را به مهرى كه معين شده » عقد صحيح است و اگر ديگرى را وكيل كنند كه