احكام هِبه ( بخشش ) و ابراء
« مسألهء 2696 » « هبه » آن است كه انسان چيزى را كه ملك خود اوست به رايگان ملك ديگرى كند و به او ببخشد .
« مسألهء 2697 » در هبه صيغهء خاصّى لازم نيست و اگر هبه كننده مال خود را به قصد هبه به كسى بدهد و او هم به همين قصد بپذيرد ، صحيح است .
« مسألهء 2698 » در هبه كننده چند شرط معتبر است :
اوّل و دوم : بالغ و عاقل باشد .
سوم : سفيه نباشد ، يعنى از كسانى نباشد كه مال خود رادر كارهاى بيهوده مصرف مىكنند اگرچه توسّط حاكم شرع هم از تصرّف در اموال خود منع نشده باشد .
چهارم : توسّط حاكم شرع از تصرّف در اموال خود منع نشده باشد ، مانند مُفَلَّس .
پنجم : مالك يا صاحب اختيار چيزى باشد كه مىخواهد هبه كند ، پس بخشش مال ديگرى بدون اجازهء او صحيح نيست .
ششم : از روى قصد و اختيار ببخشد ، پس اگر هبه كننده از روى اكراه يا اجبار هبه كند ، صحيح نيست .
« مسألهء 2699 » كسى كه چيزى به او بخشيده مىشود ، اگر صغير يا ديوانه باشد ، قبول خود او كافى نيست ، بلكه بايد ولىّ او هبه را از طرف او بپذيرد .
« مسألهء 2700 » در هبه علاوه بر پذيرش ، تحويل گرفتن آن مال هم لازم است ؛ پس تا هنگامى كه آن را تحويل طرف نداده ، ملك او نشده است و براى صغير و ديوانه ، ولىّ آنها بايد تحويل بگيرد و اگر خود ولىّ بخواهد چيزى را به آنها ببخشد ، كافى است