احكام ضمانت
ضمانت به دو صورت تحقق مىيابد :
اوّل : ضمانت عقدى
« ضمانت عقدى » ضمانتى است كه با عقد و قرارداد خاصّى حاصل مىشود به اين صورت كه شخص ثالثى پرداخت بدهى فرد معيّنى را در روز معيّن به عهده مىگيرد و طلبكار اين تعهد را مىپذيرد ؛ به كسى كه عهدهدار پرداخت بدهى بدهكار شده « ضامن » مىگويند .
« مسألهء 2611 » اگر انسان بخواهد ضامن شود كه بدهى كسى را بدهد ، ضامن شدن او در صورتى صحيح است كه به هر لفظى اگرچه عربى نباشد به طلبكار بگويد كه :
« من ضامن شدهام طلب تو را بدهم » و طلبكار هم رضايت خود را بفهماند ، ولى راضى بودن بدهكار شرط نيست ، بلكه همين قدر كه ضامن مقصود را بفهماند و طلبكار پذيرش خود را اعلام نمايد كفايت مىكند .
« مسألهء 2612 » ضامن و طلبكار بايد مكّلف و عاقل باشند و كسى هم آنها را مجبور نكرده باشد و نيز بايد سفيه نباشند كه مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف كنند ، اگرچه حاكم شرع هم آنها را منع نكرده باشد و نيز كسى كه به واسطهء ورشكستگى حاكم شرع او را از تصرّف در اموالش منع كرده ، بابت طلبى كه دارد ، ديگرى نمىتواند ضامن او شود .
« مسألهء 2613 » هرگاه براى ضامن شدن خود شرطى قرار دهد ، مثلًا بگويد : « اگر