احكام وكالت
« وكالت » عقدى است كه به موجب آن انسان كارى را كه مىتواند در آن دخالت كند و مباشرت در آن معتبر يا لازم نيست ، يعنى لازم نيست خودش آن را انجام دهد ، به ديگرى واگذار نمايد تا از طرف او انجام دهد ، مثلًا كسى را وكيل كند كه خانهء او را بفروشد يا زنى را براى او عقد نمايد ، پس سفيه كه مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف مىكند ، اگرچه حاكم شرع هم او را منع نكرده باشد ، نمىتواند براى فروش مال خود كسى را وكيل كند .
« مسألهء 2518 » وكالت تنها در مواردى صحيح است كه شرعاً مباشرت شخص در آن شرط نباشد ، پس در مواردى همچون قسم خوردن و شهادت دادن نزد حاكم شرع و عبادات بدنى مثل نماز و روزه كه مباشرت در آنها شرط مىباشد ، وكيل گرفتن صحيح نيست ، امّا در عبادات مالى مثل پرداختن زكات و خمس ، وكالت مانعى ندارد .
« مسألهء 2519 » در وكالت لازم نيست صيغه بخوانند و اگر انسان به ديگرى بفهماند كه او را وكيل كرده و او هم بفهماند كه قبول نموده ، مثل اين كه مال خود را به كسى بدهد كه براى او بفروشد و او مال را بگيرد ، وكالت صحيح است .
« مسألهء 2520 » اگر اصل وكالتِ وكيل را به شرطى معلّق نمايند ، صحيح نيست ، ولى اگر وكالت معلّق نباشد و مورد وكالتِ وكيل را مشروط به شرطى نمايند ، اشكال ندارد .
« مسألهء 2521 » اگر انسان كسى را كه در شهر ديگرى است وكيل نمايد و براى او وكالتنامه بفرستد و او قبول كند ، اگرچه وكالتنامه بعد از مدّتى به دست او برسد ، وكالت