تخطي إلى المحتوى الرئيسي

رساله توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 404

مساهمون:

ص٤٠٤
مجتهد جامع‌الشرايط اجازه گرفته شود ؛ بلكه در صورتى كه متوقف بر كتك زدن شديد باشد و يا موجب اغتشاش ، بىنظمى و بلوا شود ، بايد از طريق قانون و در صورت عدم وجود نظام صالح ، با اجازهء مجتهد جامع‌الشرايط و آگاه انجام شود . « مسألهء 2235 » اگر جلوگيرى از معصيت يا اقامهء واجب بر مجروح كردن يا كشتن متوقّف باشد ، بايد با اجازهء مجتهد جامع‌الشرايط و آگاه و با حصول شرايط آن صورت پذيرد و اقدام خودسرانه جايز نيست . « مسألهء 2236 » اگر گناه از امورى باشد كه جلوگيرى از آن در نظر شارع مقدّس از اهميّت ويژه‌اى برخوردار بوده و گناهكار به هيچ وجه حاضر به رها كردن گناه نباشد ، جلوگيرى از آن به هر شيوهء ممكن جايز بلكه واجب است . مثلًا اگر كسى قصد جان فردى را نمايد كه ريختن خون او جايز نيست ، بايد به هر شيوهء ممكن از او جلوگيرى شود ، اگرچه به كشته شدن مهاجم منتهى شود و در اين مورد اجازه مجتهد جامع‌الشرايط لازم نيست ؛ ولى در صورتى كه جلوگيرى به غير از قتل مهاجم امكان پذير باشد ، بايد به همان اكتفا شود و در هر حال اگر از حدّ لازم تجاوز كند ، گناهكار است و احكام متجاوز بر او جارى مىشود . « مسألهء 2237 » در صورتى كه امر به معروف و نهى از منكر متوقّف به برخورد عملى با افراد و ايجاد محدوديت بر آنها و يا اتلاف مال و يا تعرّض به جان و آبروى آنها باشد ، امر به معروف و نهى از منكر بايد با اجازهء مجتهد آگاه و جامع شرايط انجام گيرد و در صورتى كه جامعه بر اساس قانون شرع و يا قانونى كه مخالف شرع نيست اداره گردد ، برخورد عملى با گناهكار بايد با حكم دادگاه صالح انجام پذيرد ، بلكه آمر به معروف و ناهى از منكر بايد به گونه‌اى عمل كند كه ظاهر و باطن اين عمل موجب توهين به اسلام و يا هرج و مرج و خودسرى نگردد . « مسألهء 2238 » نيكويى رفتار ، منش و حسن سلوك مسلمانان خصوصاً عالمان ، فرهيختگان و سرشناسان از بهترين وسايل امر به معروف و نهى از منكر است و بر همه واجب است با روش و منش پسنديدهء خود عملًا جامعهء اسلامى را به انجام معروف و