« مسألهء 2228 » اگر بداند نصيحت تأثير ندارد ، واجب است با احتمال تأثير ، به نحو الزامى امر و نهى كند و اگر جز با تشديد در گفتار و تهديد بر مخالفت تأثير نكند ، تشديد و تهديد لازم است ، لكن بايد از دروغ و معصيت ديگر احتراز شود .
« مسألهء 2229 » براى جلوگيرى از معصيت ، ارتكاب معصيت ديگر ، مثل فحش و دروغ و اهانت جايز نيست ، مگر آن كه معصيت ، از چيزهايى باشد كه مورد اهتمام شارع مقدس باشد و به هيچ وجه به آن راضى نباشد ؛ مثل قتل نفس محترمه كه در اين صورت بايد به هر نحو ممكن از آن جلوگيرى نمايد .
« مسألهء 2230 » اگر گناهكار جز به جمع ما بين مرتبهء اوّل و دوم از انكار ، ترك معصيت نكند ، جمع واجب است ؛ به اين نحو كه هم از او اعراض كند و ترك معاشرت نمايد و با چهرهء عبوس با او برخورد كند و هم او را با زبان امر به معروف و نهى از منكر كند .
* مرتبهء سوم : توّسل به زور و جبر ؛ پس اگر بداند يا اطمينان داشته باشد كه كسى جز با اعمال زور و جبر ترك منكر نمىكند يا واجب را بجا نمىآورد ، اين كار واجب است ، لكن بايد از مقدار لازم تجاوز نكند .
« مسألهء 2231 » اگر جلوگيرى از معصيت با گرفتن دست گناهكار يا حائل شدن بين او و گناه يا خارج كردن او از محل ارتكاب معصيت يا گرفتن ابزار گناه ممكن باشد ، واجب است بدان عمل شود .
« مسألهء 2232 » جايز نيست اموال محترم گناهكار را تلف كند ، مگر آن كه لازمهء جلوگيرى از معصيت باشد كه در اين صورت اگر اموال محترم گناهكار را با اجازهء حاكم شرع جامع الشرايط تلف كند ، ضامن نيست و در غير اين صورت ، ضامن و گناهكار است .
« مسألهء 2233 » اگر جلوگيرى از معصيت تنها با حبس نمودن گناهكار يا ممنوعيّت ورود او به محلّى ممكن باشد ، با مراعات مقدار لازم و با اجازهء حاكم شرع جامع الشرايط واجب است .
« مسألهء 2234 » اگر جلوگيرى از معصيت بر كتك زدن و سخت گرفتن بر گناهكار متوقّف باشد ، جايز است ، ولى بايد زياده روى نشود و بهتر است در اين صورت از
رساله توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 403
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٤٠٣