معروف و جلوگيرى از منكر ، موقوف بر همكارى جمعى از مكلّفين باشد ، واجب است همكارى كنند .
« مسألهء 2214 » اگر بعضى از افراد امر و نهى كنند و مؤثر واقع نشود و بعضى ديگر احتمال بدهند كه امر يا نهى آنها مؤثر باشد ، واجب است امر و نهى كنند .
« مسألهء 2215 » بيان مسألهء شرعى در امر به معروف و نهى از منكر كفايت نمىكند ، بلكه بايد مكّلف امر و نهى كند ؛ مگر آن كه مقصود از امر به معروف و نهى از منكر ، با بيان حكم شرعى حاصل شود و يا طرف مقابل ، از آن امر و نهى بفهمد .
« مسألهء 2216 » در امر به معروف و نهى از منكر ، قصد قربت معتبر نيست ، بلكه مقصود اقامهء واجب و جلوگيرى از حرام است .
شرايط امر به معروف و نهى از منكر
« مسألهء 2217 » وجوب امر به معروف و نهى از منكر چند شرط دارد :
اوّل : آن كه كسى كه مىخواهد امر و نهى كند ، بداند كه آنچه شخص مكلّف انجام نمىدهد ، واجب است بجا آورد و آنچه انجام مىدهد ، بايد ترك كند و كسى كه مىخواهد امر به معروف و نهى از منكر كند ، بايد معروف را از منكر تشخيص دهد و بر كسى كه معروف و منكر را نمىداند ، واجب نيست ، بلكه نمىتواند امر به معروف و نهى از منكر نمايد .
دوم : آن كه احتمال بدهد امر و نهى او تأثير مىكند ، پس اگر بداند اثر نمىكند ، واجب نيست .
سوم : آن كه بداند شخص گنهكار بنا دارد كه معصيت خود را تكرار كند ؛ پس اگر بداند يا گمان كند يا احتمال صحيح بدهد كه تكرار نمىكند ، واجب نيست .
چهارم : آن كه در امر و نهى مفسدهاى نباشد ؛ پس اگر بداند يا گمان كند كه اگر امر يا نهى كند ، ضرر جانى يا عِرضى و آبرويى يا مالى قابل توجّه به او مىرسد ، واجب نيست ، بلكه اگر احتمال صحيح و عقلايى بدهد كه موجب ضررهاى مذكور مىشود ، واجب